จะมีใครอ่านมั้ยหว่า

ฟิคจากนิยายจีนเรื่องที่รักมากครับ แต่งไว้นานแล้ว บางคนคงเคยอ่านแล้วล่ะ แต่หมดมุกจะอัพบล็อค เลยเอามาลงT T

ไปอ่านโลดดด

เมื่อไรกันที่เจ้าไม่เคยยิ้มให้ข้าอีก

เมื่อไรกัน...ที่เมื่อรู้ตัวอีกที หัวใจเจ้าก็จากข้าไปไกลแสนไกล...

 

 

 เจี้ยวเหิงจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า

อา...ผ่านมากี่ปีแล้วนะ...

เฝ้าคิดทบทวนอย่างเหม่อลอย

นานเพียงใดแล้วที่ร่างของเขาถูกจองจำ พัณธนาการติดกับบรรลังก์นี้

ยิ่งนานวัน.... พลังก็ยิ่งเสื่อมถอย

ยิ่งกาลผ่าน... ภาพในอดีตก็ยิ่งวนเวียนอยู่ในหัว ตอกย้ำให้ยิ่งเจ็บช้ำ

อ๋าวหลี....

นามของผู้ที่อยู่ในหวงคำนึงของเขา

ทั้งรูปหน้างดงามเย้ายวน... วาจายามสั่งเขาให้คัดหนังสือ ท่วงท่ากริยางดงามสูงศักดิ์ยามนั่งอ่านตำรา ทุกอย่างยังคงประทับแน่นในความทรงจำ

วันเวลาที่ผันผ่าน กัดกร่อนร่างของเขาให้กลายเป็นซากร่างแห้งเหี่ยว

เจ็บเหลือเกิน....

หากแต่ที่เจ็บปวดกว่า...คือหัวใจแห่งจอมเทพผู้เคยกล้าแข็งเกรียงไกรเสมอ

ยิ่งยามนึกถึงแววตาเย็นชาดุจเหมันต์กาลคู่นั้น ก็ราวกับถูกกรีดย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกิดแผลลึกขึ้นภายในใจ

อ๋าวหลี...เหตุใดเจ้าจึงไม่เคยตอบรับความรู้สึกของข้า

ด้วยริมฝีปากที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยวลีใด เจี้ยวเหิงได้แต่เฝ้าตะโกนถามในใจอย่างบ้าคลั่ง

ทั้งๆที่ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเจ้า เพื่อที่จะได้ครอบครองเจ้า

ข้าเพียงอยากแข็งแกร่งกว่าใครๆ เพื่อจะรั้งเจ้าไว้ เพื่อที่เจ้าจะได้หันมาเหลียวแลข้าบ้าง

รัก....

รักมากเหลือเกิน....

หากทว่า ยิ่งรักมากเพียงใด ก็ยิ่งแค้นมากเพียงนั้น

จำได้ดีถึงประโยคสุดท้ายจากปากของอ๋าวหลีผู้ทั้งงดงามและแสนเย็นชา

'เจี้ยวเหิง การที่เจ้าทำเช่นนี้ หากจะอ้างว่าทำเพื่อข้า เพลานี้ก็ยากจะเชื่อนัก...

 กับการก่อสงครามไปทุกผืนพิภพ เข่นฆ่าผู้คนมิแยกดีเลว ย้อมดินทั่วหล้าด้วยโลหิตก่ำชาดและเพลิงสงคราม หากเจ้าเรียกเหล่านี้ว่ารัก เห็นจะผิด เพราะไม่ว่าอย่างไร ข้าก็มิอาจมองเป็นอื่นนอกจากปราถนาและความละโมบ

เจี้ยวเหิง อันนามข้าหลี แปลได้ว่าลาจาก เห็นทีคราวนี้ข้าคงปล่อยเจ้าไว้ไม่ได้ จึงต้องขอตัดสะบั้น กล่าวลากับเจ้า ณ เพลานี้'

เสียงนั้นเย็นชา ก้องกังวาลและกรีดผ่านไปถึงขั้วหัวใจ

ทำไม...

หลี ทำไมกัน

ทำไม ทำไม ทำไม ทำไม

เพราะเหตุใด....ถึงไม่เห็นว่าข้ารักเจ้ามากมายขนาดนี้

เพราะอะไรจึงตอบความรู้สึกของข้าด้วยการทำให้ข้าเจ็บยิ่งตายทั้งเป็นเช่นนี้

ด้วยนัยน์ตาที่มิอาจหลั่งน้ำตา... หัวใจจึงได้ร่ำไห้แทบขาดใจจนจมอยู่ในสระของหยาดน้ำตามหาศาล

แค้นเคืองเหลือเกิน...

แค้นจนไม่รู้จะอธิบายอย่างไร...

หากแต่... ทำไมกัน ทั้งๆที่เจ็บปวดเคียดแค้นขนาดนี้ แต่ความรักที่มีต่ออ๋าวหลีกลับมิเคยลดน้อยลงเพียงสักนิด...

เจี้ยวเหิงได้แต่เพียงนึกโกรธตัวเองอย่างขมขื่น

โกรธเพราะรัก....

เจ็บเพราะแค้น...

ขุ่นเคืองตนที่ไปรักผู้ที่ไม่เคยหันมาเหลียวมองแม้เพียงสักนิด...

ยามเมื่อรักฉาบผสมปนเปไปด้วยความแค้น เจี้ยวเหิงก็ได้แต่เฝ้านึกถึงภาพของอ๋าวหลี เฝ้าทบทวนเรื่องราวจากแรกพบถึงคราพรากจาก

จักพรรดิเทพเจี้ยวเหิงผู้เกรียงไกลและโหดเหี้ยม ผู้ที่เกือบจะรวมทุกพิภพให้เป็นหนึ่งเดียวสำเร็จ คนเดียวที่สร้างความครั่นพรึงหวาดหวั่นแก่ทุกผู้ทุกแห่ง หากจะมีสักกี่คนที่ล่วงรู้ว่าทุกอย่างที่เขาทำไปก็เพื่อเพียงคนเดียวที่เขารักยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้

ต่อให้ร่างกายนี้ผุกร่อนแหลกสลาย วิญญาณสามหุนเจ็ดพ่อถูกแยกออกเป็นส่วน ต่อให้ร่างนี้ถูกทรมาณ ก็ยังไม่อาจเทียบเท่าหนึ่งนัยน์ตาหนึ่งน้ำคำแสนเย็นชาห่างเหินของอ๋าวหลี

หากเมื่อใดที่ร่างผุพังนี้แหลกสลายไป เมื่อใดที่วิญญาณนี้ถูกปลดปล่อย

เขาต้องไปหาอ๋าวหลี แล้วถามคำถามนี้ออกไปให้ได้

แม้เพียงเสี้ยววินาที เพียงพื้นที่เล็กน้อยในหัวใจเจ้านั้น...

เจ้าเคย...รักข้าบ้างมั้ย...

ราวกับแว่วเสียงสะอื้นไห้จากจักพรรดิเทพผู้โรยราเพียงเดียวดายบนบรรลังก์...

 

-FIN-

 
มีสองพาร์ทนะครับ ตอนนี้เป็นของเจี้ยวเหิง อีกตอนจะเป็นของอ๋าวหลีครับ^^
 
คอมเม้นท์กันสักนิดจะดีใจมากฮ้าฟฟ
 
 
ขอบคุณครับ^^

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet