[DRRR!]No Name [One shot]

posted on 25 Oct 2010 08:40 by moekitsune
กลับมาพบกันอีกครั้ง~~~
 
คราวนี้อัพแต่เช้า เพราะจะไม่อยู่บ้าน หุ
จะเปิดเทอมแล้วอ่ะ 28.... คิดแล้วเศร้า โฮฮฮฮฮT[]T
เรื่องเวิ่นช่างมัน ไปอ่านเถิด....
 
 
 
 

Fic Durarara!

No name[ดอลล่ารฺยังไร้สี ชื่อเรื่องไม่มีไม่เห็นเป็นไร......แถชัดๆ=[]=)

 

Author:: Oujikitsu

Wraning:: Yaoi

Piaring:: Mikado x Izaya

Rate:: NC-17(ไม่ต้องทำหน้าหื่นกัน เอ็นซีเพราะแอบSนิดนุง ฉากเรทมีนิดเดียว กร๊าก~)

 

 

 

 อิคิเคบุโระ...คือเมืองธรรมดาที่ไม่ธรรมดา...

ทั้งผู้คนที่ดูปกติทั่วไป ใครจะไปรู้ว่าคนคนนั้นอาจมีความไม่ธรรมดาซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีสุดแสนจะธรรมดาดาษดื่นนั้นก็เป็นได้

เช่นเดียวกับเขา...

มือขาวพรมลงบนคีย์บอร์ด เข้าสู้เพจสีดำที่มีให้กรอกพาสเวิร์ดเพื่อเข้าสู่เว็บไซด์

เขาอ่านข่าวสารที่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันบนเว็บบอร์ดไปเรื่อยๆ หยุดแสดงความคิดเห็นบนหัวข้อที่ตนสนใจเป็นครั้งคราว

เขาเกลียดความธรรมดา เกลียดชีวิตที่แสนจะปกติ ทุกวันที่เหมือนเดิมและแสนน่าเบื่อ

เด็กหนุ่มเลื่อนเมาส์ไปคลิ๊กเพจแชทรูมเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวของอิคิเคบุโระเช่นก่อนเข้านอนทุกครั้ง

 

ทานากะ ทาโร่:สวัสดีครับ

เซ็ตตอน:สวัสดีจ้า

คันระ:ดีจ้า~

ทานากะ ทาโร่:ช่วงนี้อิคิเคบุโระดูเงียบสงบดีนะครับ

เซ็ตตอน:นั่นสินะ คงเพราะหมู่นี้ตัวป่วนทั้งหลายไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นมั้ง

ทานากะ ทาโร่:เอ๋? หมายถึงโอริฮาระ อิซายะ กับเฮวาจิมะ ชิสึโอะน่ะหรอครับ

เซ็ตตอน:นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งนะ

ทานากะ ทาโร่:อืม... แล้วคันระซังคิดว่ายังไงบ้างหรอครับ

คันระ:ไม่รู้สิ มันอาจเป็นเหมือนลมสงบก่อนพายุเกิดก็ได้นะ ฮา

เซ็ตตอน:ฉันต้องไปก่อนนะ

ทานากะ ทาโร่:ราตรีสวัสดิ์ครับ

คันระ:บ๊ายบายจ้า

++++++++เซ็ตตอนออฟไลน์++++++++

ทานากะ ทาโร่:เมื่อครู่หมายความว่ายังไงหรอครับ คันระซัง

คันระ:เอ๋...แน่ใจหรอว่าเธออยากรู้น่ะ

คันระ:อีกอย่าง ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกนะจ้ะ

ทานากะ ท่าโร่:หวังว่าคงไม่เกิดเรื่องใหญ่หรอกนะ...

คันระ:คงไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าคิดมากเลย

คันระ:งั้นฉันไปแล้วดีกว่า ราตรีสวัสดิ์จ้า

ทานากะ ทาโร่:ราตรีสวัสดิ์ครับ...

+++++++++คันระออฟไลน์+++++++++

+++++ทานากะ ทาโร่ออฟไลน์++++++

เสียงถอนหายใจแผ่วเบา

จักรพรรดิแห่งดอลล่าร์คิดว่าตนรู้จักอีกฝ่ายดีในระดับหนึ่ง

เช่นเดียวกับที่โอริฮาระ อิซายะรู้จักเขา...

ลางสังหรณ์ในตัวบอกเขาว่า ไอ้ไม่มีอะไรของอีกฝ่ายนั่นแหละที่น่ากลัวว่าจะเกิดเรื่อง....

                                                **********

อิซายะขยับยิ้มบางที่มุมปาก นัยน์ตาสีแดงทอประการระริก

เอาล่ะ...เธอจะเลือกเดินแบบไหนล่ะ หมากของฉัน

มือขาวเขี่ยคิงสีดำบนกระดานหมากรุกไปมา

อิซายะรักมนุษย์พอๆกับที่ชอบควบคุม...

ในกระดานหมากที่ชื่อว่าอิคิเคบุโระ ผู้คนเป็นตัวหมาก และเขาคือผู้เล่น

นักขายข่าวเดินไปยังเตียงกว้าง ก่อนจะล้มตัวลงนอน

หึหึ แค่คิดก็น่าสนุกซะแล้วสิ...

ในเมืองธรรมดาที่สุดแสนจะไม่ธรรมดานี้ มีผู้คนมากมายที่เขาสนใจ

และหนึ่งในนั้นคือริวงามิเนะ มิคาโดะ เด็กหนุ่มท่าทางซื่อๆที่แท้จริงแล้วคือผู้ก่อตั้งดอลล่าร์

หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน ร่างเพรียวกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่ม

กำลังจะเกิดเรื่องสนุกขึ้นแล้วสิ~!

                                                 **********

แกร๊ง...

เสียงอะไรกันนะ

แกร๊ง...แกร๊ง...

ร่างเพรียวพลิกตัว ฝังหน้าลงกับหมอนใบนุ่ม คิ้วเรียวกดเข้าหากันด้วยความรำคาญ

แกร๊ง...

เสียงคล้ายโลหะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาสีแดงคู่สวยเบิกโพลงขึ้นเพื่อมองหาต้นเสียงที่รบกวนการนอนหลับของเขา

เอ๋...นั่นมัน

ข้อเท้าของเขา บัดนี้ถูกล่ามด้วยโซ่เส้นยาวที่กระทบกันจนเกิดเสียงทุกครั้งที่เขาขยับตัว

พ่อค้าข่าวเบิกตากว้าง ความรู้สึกง่วงงุ่นหายวับไปทันที

แมนชั่นของเขามีระบบรักษาความปลอดภัยอย่างดีชนิดมดสักตัวยังหลุดเข้ามายาก แล้วนี่ใครกันที่เข้ามาได้

แถมยังจับเขาล่ามโซ่ได้โดยที่เขาไม่รู้สึกตัวอีก!

แม้อิซายะจะไม่ได้มีพละกำลังผิดมนุษย์มนาเหมือนใครบางคน แต่เรื่องสัญชาตญาณต่ออันตรายนั้นเขาก็มั่นใจว่าไม่แพ้ใครเหมือนกัน!

ชายหนุ่มมองไปรอบห้องเพื่อหาตัวการ และก็ไม่ต้องมองไปไหนไกล เมื่อสายตาไปสะดุดกับร่างที่นั่งเงียบอยู่ในมุมมืด

"ริวงามิเนะคุง"

"คุณนี่ระวังตัวแจเลยนะครับ กว่าผมจะแฮ็กระบบเข้ามาได้ก็แทบแย่"เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อเปิดปากพูด พลางเดินเข้ามาใกล้

อิซายะยิ้มบาง ไม่นึกว่าหมากที่ตนไปแหย่เล่นจะมาแบบเกินความคาดหมายเช่นนี้

"แล้วเธอมีธุระอะไรถึงได้บุกรุกห้องฉันเข้ามาแล้วจับฉันล่ามโซ่ไว้แบบนี้ล่ะ"

ถาม ทั้งที่เขาก็รู้เหตุผลของอีกฝ่ายดี

แสงจันทร์ที่ลอกผ่านหน้าต่างเข้ามานั้น ทำให้พ่อค้าข่าวเห็นหน้าของเด็กหนุ่มเพียงลางๆ

ยามนี้ใบหน้าซื่อๆนั้นกลับกลายเป็นจริงจังราวกับคนละคน

โฉมหน้าของจักรพรรดิ...

"ที่คันระซังพูด...คุณคิดจะทำอะไรกันครับ"

คำถามที่ไม่ผิดจากที่คิดไว้ รอยยิ้มกว้างแฝงเล่ห์จึงฉาบลงบนเรียวปำก

"นั่นสิ อะไรกันน๊า..."

มิคาโดะหรี่ตามองอีกฝ่ายที่ยังคงมีท่าทีสบา