[DRRR!]No Name [One shot]

posted on 25 Oct 2010 08:40 by moekitsune
กลับมาพบกันอีกครั้ง~~~
 
คราวนี้อัพแต่เช้า เพราะจะไม่อยู่บ้าน หุ
จะเปิดเทอมแล้วอ่ะ 28.... คิดแล้วเศร้า โฮฮฮฮฮT[]T
เรื่องเวิ่นช่างมัน ไปอ่านเถิด....
 
 
 
 

Fic Durarara!

No name[ดอลล่ารฺยังไร้สี ชื่อเรื่องไม่มีไม่เห็นเป็นไร......แถชัดๆ=[]=)

 

Author:: Oujikitsu

Wraning:: Yaoi

Piaring:: Mikado x Izaya

Rate:: NC-17(ไม่ต้องทำหน้าหื่นกัน เอ็นซีเพราะแอบSนิดนุง ฉากเรทมีนิดเดียว กร๊าก~)

 

 

 

 อิคิเคบุโระ...คือเมืองธรรมดาที่ไม่ธรรมดา...

ทั้งผู้คนที่ดูปกติทั่วไป ใครจะไปรู้ว่าคนคนนั้นอาจมีความไม่ธรรมดาซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีสุดแสนจะธรรมดาดาษดื่นนั้นก็เป็นได้

เช่นเดียวกับเขา...

มือขาวพรมลงบนคีย์บอร์ด เข้าสู้เพจสีดำที่มีให้กรอกพาสเวิร์ดเพื่อเข้าสู่เว็บไซด์

เขาอ่านข่าวสารที่พูดคุยแลกเปลี่ยนกันบนเว็บบอร์ดไปเรื่อยๆ หยุดแสดงความคิดเห็นบนหัวข้อที่ตนสนใจเป็นครั้งคราว

เขาเกลียดความธรรมดา เกลียดชีวิตที่แสนจะปกติ ทุกวันที่เหมือนเดิมและแสนน่าเบื่อ

เด็กหนุ่มเลื่อนเมาส์ไปคลิ๊กเพจแชทรูมเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวของอิคิเคบุโระเช่นก่อนเข้านอนทุกครั้ง

 

ทานากะ ทาโร่:สวัสดีครับ

เซ็ตตอน:สวัสดีจ้า

คันระ:ดีจ้า~

ทานากะ ทาโร่:ช่วงนี้อิคิเคบุโระดูเงียบสงบดีนะครับ

เซ็ตตอน:นั่นสินะ คงเพราะหมู่นี้ตัวป่วนทั้งหลายไม่ค่อยโผล่มาให้เห็นมั้ง

ทานากะ ทาโร่:เอ๋? หมายถึงโอริฮาระ อิซายะ กับเฮวาจิมะ ชิสึโอะน่ะหรอครับ

เซ็ตตอน:นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งนะ

ทานากะ ทาโร่:อืม... แล้วคันระซังคิดว่ายังไงบ้างหรอครับ

คันระ:ไม่รู้สิ มันอาจเป็นเหมือนลมสงบก่อนพายุเกิดก็ได้นะ ฮา

เซ็ตตอน:ฉันต้องไปก่อนนะ

ทานากะ ทาโร่:ราตรีสวัสดิ์ครับ

คันระ:บ๊ายบายจ้า

++++++++เซ็ตตอนออฟไลน์++++++++

ทานากะ ทาโร่:เมื่อครู่หมายความว่ายังไงหรอครับ คันระซัง

คันระ:เอ๋...แน่ใจหรอว่าเธออยากรู้น่ะ

คันระ:อีกอย่าง ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกนะจ้ะ

ทานากะ ท่าโร่:หวังว่าคงไม่เกิดเรื่องใหญ่หรอกนะ...

คันระ:คงไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าคิดมากเลย

คันระ:งั้นฉันไปแล้วดีกว่า ราตรีสวัสดิ์จ้า

ทานากะ ทาโร่:ราตรีสวัสดิ์ครับ...

+++++++++คันระออฟไลน์+++++++++

+++++ทานากะ ทาโร่ออฟไลน์++++++

เสียงถอนหายใจแผ่วเบา

จักรพรรดิแห่งดอลล่าร์คิดว่าตนรู้จักอีกฝ่ายดีในระดับหนึ่ง

เช่นเดียวกับที่โอริฮาระ อิซายะรู้จักเขา...

ลางสังหรณ์ในตัวบอกเขาว่า ไอ้ไม่มีอะไรของอีกฝ่ายนั่นแหละที่น่ากลัวว่าจะเกิดเรื่อง....

                                                **********

อิซายะขยับยิ้มบางที่มุมปาก นัยน์ตาสีแดงทอประการระริก

เอาล่ะ...เธอจะเลือกเดินแบบไหนล่ะ หมากของฉัน

มือขาวเขี่ยคิงสีดำบนกระดานหมากรุกไปมา

อิซายะรักมนุษย์พอๆกับที่ชอบควบคุม...

ในกระดานหมากที่ชื่อว่าอิคิเคบุโระ ผู้คนเป็นตัวหมาก และเขาคือผู้เล่น

นักขายข่าวเดินไปยังเตียงกว้าง ก่อนจะล้มตัวลงนอน

หึหึ แค่คิดก็น่าสนุกซะแล้วสิ...

ในเมืองธรรมดาที่สุดแสนจะไม่ธรรมดานี้ มีผู้คนมากมายที่เขาสนใจ

และหนึ่งในนั้นคือริวงามิเนะ มิคาโดะ เด็กหนุ่มท่าทางซื่อๆที่แท้จริงแล้วคือผู้ก่อตั้งดอลล่าร์

หัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน ร่างเพรียวกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่ม

กำลังจะเกิดเรื่องสนุกขึ้นแล้วสิ~!

                                                 **********

แกร๊ง...

เสียงอะไรกันนะ

แกร๊ง...แกร๊ง...

ร่างเพรียวพลิกตัว ฝังหน้าลงกับหมอนใบนุ่ม คิ้วเรียวกดเข้าหากันด้วยความรำคาญ

แกร๊ง...

เสียงคล้ายโลหะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาสีแดงคู่สวยเบิกโพลงขึ้นเพื่อมองหาต้นเสียงที่รบกวนการนอนหลับของเขา

เอ๋...นั่นมัน

ข้อเท้าของเขา บัดนี้ถูกล่ามด้วยโซ่เส้นยาวที่กระทบกันจนเกิดเสียงทุกครั้งที่เขาขยับตัว

พ่อค้าข่าวเบิกตากว้าง ความรู้สึกง่วงงุ่นหายวับไปทันที

แมนชั่นของเขามีระบบรักษาความปลอดภัยอย่างดีชนิดมดสักตัวยังหลุดเข้ามายาก แล้วนี่ใครกันที่เข้ามาได้

แถมยังจับเขาล่ามโซ่ได้โดยที่เขาไม่รู้สึกตัวอีก!

แม้อิซายะจะไม่ได้มีพละกำลังผิดมนุษย์มนาเหมือนใครบางคน แต่เรื่องสัญชาตญาณต่ออันตรายนั้นเขาก็มั่นใจว่าไม่แพ้ใครเหมือนกัน!

ชายหนุ่มมองไปรอบห้องเพื่อหาตัวการ และก็ไม่ต้องมองไปไหนไกล เมื่อสายตาไปสะดุดกับร่างที่นั่งเงียบอยู่ในมุมมืด

"ริวงามิเนะคุง"

"คุณนี่ระวังตัวแจเลยนะครับ กว่าผมจะแฮ็กระบบเข้ามาได้ก็แทบแย่"เด็กหนุ่มเจ้าของชื่อเปิดปากพูด พลางเดินเข้ามาใกล้

อิซายะยิ้มบาง ไม่นึกว่าหมากที่ตนไปแหย่เล่นจะมาแบบเกินความคาดหมายเช่นนี้

"แล้วเธอมีธุระอะไรถึงได้บุกรุกห้องฉันเข้ามาแล้วจับฉันล่ามโซ่ไว้แบบนี้ล่ะ"

ถาม ทั้งที่เขาก็รู้เหตุผลของอีกฝ่ายดี

แสงจันทร์ที่ลอกผ่านหน้าต่างเข้ามานั้น ทำให้พ่อค้าข่าวเห็นหน้าของเด็กหนุ่มเพียงลางๆ

ยามนี้ใบหน้าซื่อๆนั้นกลับกลายเป็นจริงจังราวกับคนละคน

โฉมหน้าของจักรพรรดิ...

"ที่คันระซังพูด...คุณคิดจะทำอะไรกันครับ"

คำถามที่ไม่ผิดจากที่คิดไว้ รอยยิ้มกว้างแฝงเล่ห์จึงฉาบลงบนเรียวปำก

"นั่นสิ อะไรกันน๊า..."

มิคาโดะหรี่ตามองอีกฝ่ายที่ยังคงมีท่าทีสบายๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆในลำคอ

"เคยมีใครบอกคุณมั้ยว่าเวลาคุณหลับน่ารักกว่าตอนตื่นเยอะเลย"

คำพูดที่ทำให้คนถูกเหน็บแหนมยิ้มรับ

ถึงแม้จะถูกล่ามไว้ไม่ให้ออกไปไหนได้ แต่อาวุธที่ร้ายแรงที่สุดของพ่อค้าข่าวก็คือข่าวสารและวาจาที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่นั่นเอง

"ผมคงต้องขังคุณไว้ไม่ให้ออกไปก่อเรื่องสักพักนะครับ"ว่าพลางนั่งลงบนเตียงกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลสบกับนัยน์ตาสีแดงสด

"หึ...ถึงฉันจะออกไปไหนไม่ได้ แต่ฉันก็ยังสามารถหาเรื่องสนุกๆทำได้เสมอแหละ ใช่แล้ว...อย่างเพื่อนๆของเธอไง"

อิซายะรู้ดีถึงจุดอ่อนของเด็กหนุ่มที่ไม่ต้องการให้เพื่อนเดือดร้อนดี

แววตาสีน้ำตาลอ่อนวาวโรจน์ เช่นเดียวกับน้ำเสียงที่เครียดจัด

"คุณนี่...ชั่วร้ายจังนะครับ ไม่เข้ากับใบหน้าสวยๆนี่เลย"มือขาวเชยคางมลขึ้น เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากคนโดนว่า

"ฉันไม่อยากถูกคนที่บุกรุกบ้านคนอื่นอย่างเธอว่าหรอกนะ ริวงามิเนะคุง"

"คุณจะทำอะไรผมไม่รู้ แต่อย่ายุ่งกับเพื่อนของผม"มือขาวนั้นออกแรงบีบคางของอีกฝ่ายพร้อมขู่

อิซายะยังคงยิ้มพราย ไม่ได้มีความเกรงกลัวอยู่ในแววตาคู่นั้น มีเพียงแต่ความยั่วเย้า

"แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้ล่ะ ทานากะ ทาโร่คุง"

เด็กหนุ่มมองดูคนที่ไม่ได้ทำตัวให้สมกับเป็นฝ่ายเสียเปรียบสักนิด ก่อนเอ่ยพึมพำเบาๆ

"ผมน่าจะปิดปากคุณจริงๆด้วยสินะ"ไม่พูดเปล่า มิคาโดะก็จัดการปิดปากสวยๆที่แสนยั่วโมโหนั้น หากแต่สิ่งที่ใช้ปิดปากไม่ใช่ผ้าหรือเทปกาวอย่างที่ควรเป็น หากแต่คือริมฝีปากของเขา...

สัมผัสร้อนที่รุกรานเข้ามา ทำให้ดวงตาของนักขายข่าวเบิกกว้าง ไม่นึกว่าคนตรงหน้าจะกล้าทำแบบนี้

เขาพยายามเบือนหน้าหนี หากแต่มือเรียวที่บีบคางเข้าอยู่ก็ทำให้ไม่อาจหลีกหนี ทั้งยังบังคับให้เงยหน้าขึ้นเพื่อรับจุมพิตอย่างลึกล้ำ

"อื้อ"เสียงหวานในลำคอดังขึ้นห้ามปรามมือบางพยายามผลักไสอกแกร่งออก

"คุณนี่ดื้อจังนะ"จักรพรรดิแห่งดอลล่าร์รวบมือบางของอีกฝ่าย ก่อนจะจับใส่กุญแจมือไว้ไม่ให้ขัดขืน

"เดี๋ยวสิ..."

เสียงที่กลืนหายไปในลำคอเมื่อเรียวปากร้อนประทับลงมาอีกครั้ง ลิ้นร้อนไล่เลียกลีบปากนุ่มที่เม้มแน่น ก่อนออกแรงบีบกรามให้อ้าปากขึ้นแม้ไม่เต็มใจ ตักตวงความหวานล้ำราวสุรามทุรสอย่างมิรู้เบื่อ

ด้วยสองมือถูกพันธนาการนั้น อิซายะจึงได้แต่ดิ้นไปมาและร้องประท้วงในใจ กระทั่งอากาศหายใจเริ่มหมด คนตรงหน้าจึงได้ยอมผละจากอย่างแสนเสียดาย

"ปะ...ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ริวงามิเนะคุง"อิซายะสูดลมหายใจลึกๆเพื่อทดแทนอากาศที่เสียไป ใบหน้าคมหวานนั้นขึ้นสีจาง

สถานการณ์เสียเปรียบที่เขาไม่คุ้นชินนั้น ทำให้สมองที่เคยปราดเปรื่องเสมอลนลานไปหมด

"ถ้าปล่อย คุณก็ไปทำเรื่องยุ่งน่ะสิครับ"เด็กหนุ่มที่เปลี่ยนร่างเป็นดาร์คโหมดนั้นยิ้มบางๆ ก่อนโน้มหน้าไปประชิด

"อืม...จะว่าไป มันก็มีวิธีที่จะทำให้คุณออกไปยุ่งกับเพื่อนผมไม่ได้อยู่นี่หน่า"

ลมหายใจร้อนที่เป่ารดใบหน้านั้น ทำให้เขาต้องผงะถอยไปติดกับหัวเตียงโดยไม่รู้ตัว

เด็กหนุ่มยิ้มบางเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่เคยแต่ยั่วโมโหคนอื่นไปเรื่อย ทำให้ยิ่งนึกอยากแกล้งขึ้นมา

"อื้อ"

จูบร้อนถูกยัดเยียดลงมาอีกครั้ง ร่างเพรียวพยายามดิ้น มือเรียวบางที่ถูกใส่กุญแจมือออกแรงกระชากหมายให้หลุดจากพันธนาการจนเป็นรอยแดง เช่นเดียวกับริมฝีปากที่บวมช้ำ

เรียวปากบางเริ่มไล่ไปตามแก้มเนียน ลงไปถึงลำคอระหงโดยประทับร่องรอยสีกุหลาบเอาไว้ทั่ว

"อะ...หยุดนะ"เอ่ยห้ามเมื่อมือขาวกระชากเสื้อของตนออก ทั้งลูบไปตามแผ่นอกบาง

"เกร็งใหญ่เลยนะครับ คุณน่ะ"เสียงนุ่มกระซิบริมหูขาว ก่อนขบกัดเบาๆ ทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายร้อนวูบ

"หยุดนะ...อ๊ะ"

แกร๊ง

เสียงโซ่กระทบกันดังก้องในยามที่ร่างเพรียวดิ้นไปมา

นิ้วเรียวหยอกเย้ายอดอกสีหวานที่แข็งเป็นตุ่มไตรับสัมผัส มือขาวลูบหน้าท้องแบนราบ เลยไปยังส่วนที่อยู่ต่ำลงไป...

"อ๊ะ...อื้ม"เสียงครางหวานลอดผ่านเรียวปาก ก่อนที่อีกฝ่ายจะประทับปิดด้วยปากของตน

"ผมว่าแบบนี้ก็เหมาะกับคุณดีนะ"จักรพรรดิหนุ่มว่า ก่อนที่เขาจะหยิบบางอย่างออกมา

"ฮะ...เฮ้ย จะทำอะไรน่ะ"นักขายข่าวเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าในมืออีกฝ่ายคือปลอกคอที่มีโซ่ล่ามติด

"หยุดนะ ฉันไม่เล่นนะริวงามิเนะคุง"เขาเบือนหน้าหลบ แต่ด้วยถูกร่างของอีกฝ่ายล๊อคไว้ ทั้งมือยังถูกใส่กุญแจไว้อีก สุดท้ายแล้วปลอกคอก็ถูกสวมลงบนลำคอระหงจนได้

"ใครบอกว่าเล่น ผมจริงจังนะครับ"มิคาโดะพูดพลางแอบหัวเราะคิก เมื่อเห็นหน้าแดงๆของอีกฝ่าย

โอริฮาระ อิซายะในสภาพแบบนี้ คงมีแต่เขาเท่านั้นแหละที่ได้เห็น

ส่วนคนผมสีดำก็ได้แต่สบถลั่นอยู่ในใจ

คำนวณพลาดไป... บ้าชิบ

ทำไมเขาต้องมาอยู่ในสภาพน่าอายแบบนี้ด้วยเนี่ย!?

"ถ้าเธอปล่อยฉันเมื่อไหร่ ได้เกิดเรื่องสนุกแน่"พ่อค้าข่าวขยับยิ้มกึ่งเหี้ยมเกรียม

สำหรับคนที่เคยแต่ปั่นหัวคนอื่นอย่างอิซายะ การถูกคนอื่นปั่นหัวก็เหมือนการหยามศักดิ์ศรีดีๆนั่นแหละ โดยเฉพาะการถูกคนที่คิดว่าเป็นแค่หมากที่ตนควบคุมตลบหลังเอา

"นั่นก็ขึ้นอยู่ว่าหลังจากนี้คุณจะมีแรงเหลือพอรึเปล่านะครับ"พูดจบ มือขาวก็ออกแรงกระชากโซ่เบาๆ ทำให้ดวงหน้าคมติดสวยโน้มลงมาตามแรง ก่อนจะประทับเรียวปากบนกลีบปากนุ่ม

เรียวลิ้นควานไซร้ในโพรงปาก ช่วงชิงลมหายใจและความหวานอย่างจาบจ้วงรุนแรง

แม้อยากดิ้นรนขัดขืนหากแต่ก็ทำไม่ได้ อิซายะจึงได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจต่อไป

แต่พลัน นัยน์ตาสีแดงคู่สวยก็เบิกกว้าง เมื่อเสื้อผ้าอาภรณ์ทั้งหมดของตนถูกอีกฝ่ายปลดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

มือไวไปไหนเนี่ย!?

"อ๊ะ!"ใบหน้าคมหวานสะบัดขึ้น เสียงครางแผ่วดังลอดผ่านเรียวปาก เมื่อมือขาวนั้นแตะลงบนส่วนอ่อนไหว

"อ๊ะ! อย่า..."

เสียงโซ่กระทบกันดังก้อง คลอไปกับเสียงหวานๆที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย

"หยะ...หยุดนะ อ๊ะ!"

"บอกให้หยุด แต่ร่างกายคุณตอบสนองดีจังนะครับ"เสียงติดจะแหบพร่าด้วยความปรารถนานั้นกระซิบเบาๆริมหูขาว พร้อมลิ้นที่ลากเลียมาถึงลำคอ เรียวปากขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดร่องรอยความเป็นเจ้าของซึ่งเด่นชัดบนผิวขาวซีดไปทั่ว

"ฮะ..อะ อ๊ะ"

มือขาวที่เร่งจังหวะปลุกเร้า ทำให้เสียงหวานครางไม่เป็นภาษา และเมื่อถึงจุดที่ร่างกายกำหนด ของเหลวขาวขุ่นจึงถูกปลดปล่อยออกมาเต็มมืออีกฝ่าย

ใบหน้าขาวแดงซ่านด้วยความอับอาย ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะปรือปิดลงอย่างอ่อนเพลีย

"ผมยังไม่ได้สั่งให้คุณไปเลยนะครับ"เด็กหนุ่มกระซิบบอก พลางดึงโซ่ซึ่งเชื่อมกับปลอกคอ ยัดเยียดจุมพิตให้คนที่ปลดปล่อยไปแล้วคราหนึ่ง

"อื้อ"

เสียงในลำคอดังขึ้นอย่างขัดใจ ดวงตาคู่งามที่หลับพริ้มอยู่ปรือขึ้นช้าๆ

ลิ้นร้อนตักตวงความหวานล้ำของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จักพอ

มือแกร่งลูบไปตามแผ่นหลังขาวเนียนมาจนถึงสะโพกกลมกลึง

"อะ...ริวงามิแนะคุง"ดวงหน้าหวานสะบัดหนีเนื่องจากอีกฝ่ายไม่ยอมถอนจูบไปเสียทีทั้งที่เขากำลังจะขาดอากาศหายใจอยู่รอมร่อ

"อะ...อึก"แทนที่จูบร้อนด้วยนิ้วเรียวที่สอดผ่านเข้าไปในโพรงปาก ในขณะที่มืออีกข้างเริ่มไต่จากสะโพกไปถึงช่องทางสีหวานที่ด้านหลัง

"ฮะ...ฮ้าา"เสียงหวานครางกึ่งประท้วงด้วยขาดอากาศ เด็กหนุ่มจึงยอมเอานิ้วออก หากแต่ไม่มีเวลาให้หายใจได้นานนัก เรียวปากบางก็ประกบลงมาอีกครั้ง

คราวนี้ไม่รู้ว่าสติของอีกฝ่ายกระเจิงไปไกลหรืออะไร ลิ้นเล็กจึงตอบสนองเขาอย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเคลิ้ม เขาจึงถือโอกาศสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางคับแคบ

ความเจ็บปวดที่ไม่คุ้นเคยนั้นทำให้ร่างเพรียวกระตุกเกร็ง มือบางกำแน่นจนเล็บนั้นจิกลงไปในเนื้อ

มิคาโดะถอนจูบออก น้ำลายเหนียวใสนั้นยังคงเชื่อมต่อปลายลิ้นทั้งสอง เขาแนบเรียวปากบนหน้าผากมลเบาๆ

"ยังไม่เคยสินะครับ"

ประโยคที่ทำให้อิซายะหน้าแดง นึกด่าว่าคนที่อายุน้อยกว่าเขาอยู่ในใจ

"ไม่ต้องเกร็ง...เจ็บไม่มากหรอกครับ"เอ่ยคล้ายปลอบโยน ก่อนจะขยับนิ้วในช่องทางอุ่นชื้นช้าๆ

"อ๊ะ! ระ...ริวงามิเนะคุง"หวีดร้องด้วยความเจ็บปวด คลอไปกับเสียงโซ่ที่กระทบกันดังก้อง

นิ้วที่สองสอดผ่านเข้าไปอย่างไม่รีบร้อนเพราะกลัวร่างเพรียวจะรับไม่ไหว ก่อนจะตามด้วยนิ้วที่สามในเวลาต่อมา

"อ๊า ฉะ...ฉันเจ็บ อ๊ะ!"

เขาพรมจูบซ้ำๆบนหน้าผากมล พยายามขยับนิ้วให้นุ่มนวลที่สุด

อิซายะกำมือแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวด กระทั่งเมื่อร่างกายเริ่มคุ้นชิน จากความเจ็บจึงได้เปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านและความต้องการสิ่งที่มากกว่า

"อ๊า...อื้ม"เสียงครางคล้ายพอใจดังขึ้นเมื่อปลายลิ้นนั้นลากผ่านมาตามลำคอ ยาวมาถึงแผ่นอกขาวเนียน หยุดหยอกเย้ากับยอดอกสีสวย

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะพร้อมแล้ว นิ้วเรียวจึงถอดถอนออกไป มือแกร่งจับท่อนขาเรียวงามให้แยกออกเพื่อตนจะได้แทรตัวเข้าไปได้

จักรพรรดิหนุ่มจูบลงบนเปลือกตาบางที่มีหยาดน้ำเอ่อคลอเบาๆ ก่อนที่แก่นกายแข็งจะสอดแทรกเข้าไปในช่องทางที่ถูกเตรียมพร้อมไว้แล้ว

"อะ...อ๊า... ระ...ริวงามิเนะคุง"

ด้วยขนาดที่ใหญ่กว่านิ้วอย่างทาบไม่ติด ทำให้เสียงหวานกรีดร้องลั่น น้ำตาเอ่อคลอนัยน์ตาคู่งามด้วยความเจ็บปวด

"เรียกชื่อผมสิครับ...คุณอิซายะ"พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งสั่งกลายๆ มือขาวจับสะโพกงามไว้ ก่อนที่เขาจะสอดใส่จนสุด

"อ๊ะ...มิ...คาโดะ...คุง"เสียงครางหวานเจือแหบพร่านั้นช่างฟังดูแสนเซ็กซี่เย้ายวน มือบางที่ถูกใส่กุญแจมือยังคงกำแน่นด้วยความเจ็บปวดภายในร่าง เนื้อเยื่อบางที่ขยายออกจนสุดนั้นฉีกขาดจนโลหิตอุ่นร้อนนั้นใหลซึม หากแต่มันก็ทำให้เด็กหนุ่มขยับตัวได้ง่ายขึ้น

"อ๊ะ...อ๊ะ..."เสียงครางที่คลอไปกับเสียงโซ่กระทบกันยังคงดังขึ้นไม่ขาดสายในยามที่ความเจ็บปวดเริ่มกลายเป็นความชา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสุขสมในที่สุด

"อื้ม...มิคาโดะคุง ละ...ลึกอีก"ปรือดวงตาสีแดงฉ่ำที่แลดูเย้ายวนขึ้นสบตาอีกฝ่ายพลางร้องขอ

"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้คุณจะเจ็บมากเลยนะ"กระซิบแผ่วเบา หากแต่ก็ยอมทำตามคำขอของร่างเพรียว

จังหวะที่ช้าและดูอ่อนโยนในทีแรกถูกเร่งเร้าขึ้น ร้อนแรงจนราวจะถูกเผาไหม้ด้วยไฟปรารถนา

ความหฤหรรษ์ที่ลุกโชนด้วยกามารมณ์ยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางเสียงของร่างกายที่เสียดสีกัน เสียงครางที่ฟังดูรื่นหูกว่าบทเพลงไหนๆ และเสียงของโซ่ที่ล่ามข้อเท้าเรียว สายโซ่ซึ่งเชื่อมต่อกับปลอกคอ แล้วก็โซ่ที่กุญแจมือซึ่งแกว่งไปมาในทุกเวลาที่ร่างบางขยับไหว ฟังดูราวกับคีตาลหวานซึ้งหากแต่มอมเมาและแสนเย้ายวนชวนให้ลุ่มหลง

"อะ...อ๊ะ..."

สะโพกงามเริ่มขยับไปตามจังหวะที่ถูกเสี้ยมสอนจนเกือบจะคุ้นชิน ตอบรับรสจูบของอีกฝ่ายที่รุนแรงขึ้นตามอารมณ์ปรารถนาที่ทะยานสูง

เรียวลิ้นเกี่ยวกวัดรัดรึงอย่างไม่มีใครยอมใคร แลกเปลี่ยนความหวานและลมหายใจผ่านทางจุมพิตอันร้อนรุ่ม

จักรพรรดิแห่งดอลล่าร์ขยับแก่นกายของตนในช่องทางคับแคบที่เพิ่งถูกสำหรวดเป็นครั้งแรก ทั้งอุ่นร้อนและรัดแน่นอย่างน่าลุ่มหลง

"อื้ม..."เสียงครางที่ดังอยู่ในลำคอเนื่องจากยังติดพันกับจุมพิต ความสุขสมและความปรารถนาที่ถูกเติมเต็มทำให้สมองของชายหนุ่มเริ่มขาวโพลน

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที เด็กหนุ่มจึงได้เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น กระทั่งไฟซึ่งถูกสุมด้วยตัณหานั้นพุ่งสู่จุดสูงสุด ของเหลวอุ่นจึงถูกปลดปล่อยออกมาล้นช่องทางสีหวาน

มิคาโดะออกมาจากร่างบางอย่างนุ่มนวลที่สุด ก่อนจะจูบเบาๆบนเรียวปากที่บวมช้ำ

ดวงตาสีน้ำตาลมองดวงหน้างามที่แลดูสงบเมื่อยามนี้เจ้าตัวนั้นได้หลับไปเพราะความเหนื่อยเรียบร้อยแล้ว

รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนมุมปากของเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ใสซื่อเหมือนท่าทางที่แสดงออก

"ตอนคุณหลับนี่น่ารักจริงๆนะครับ..."

                                                  *********

"วันนี้ริวงามิเนะคุงหยุดเรียนทำไมนะ...ไม่สบายรึเปล่า"เด็กสาวผมสีดำเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังเดินกลับบ้านพร้อมเพื่อนหนุ่ม

"อืม... เอาเป็นว่าถ้าพรุ่งนี้เจ้ามิคาโดะยังหยุดอีก เราก็ไปบุกบ้านเจ้าหมอนั่นกัน!"เด็กหนุ่มผมสีทองพูดติดตลกตามนิสัย แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดูจะยังเป็นกังวลอยู่ เขาจึงรีบพูดเสริม

"ไม่ต้องห่วงน่า คนแบบนั้นไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก"คิดะว่า ทำให้อันริยิ้มออกมาได้ ร่างบางนั้นหยุดเดินลงเมื่อถึงจุดที่ต้องแยกกัน ก่อนจะหันมาพูดแบบทุกครั้ง

"งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะจ้ะ คิดะคุง"

                                                  *********

ส่วนคนที่กำลังถูกเพื่อนๆพูดถึงนั้น ตอนนี้กำลังทำหน้าที่บุรุษพยาบาลจำเป็นให้กับร่างเพรียวที่นอนหมดสภาพอยู่บนเตียง

"เฮ้อ...ผมเลยต้องขาดเรียนเลย"เด็กหนุ่มบ่น จึงโดนสายตาเชือดเฉือนของคนขายข่าวปรายมามอง

"แล้วใครเป็นคนทำให้ฉันเป็นแบบนี้ล่ะ"อิซายะที่ตื่นขึ้นมาพบกับความปวดร้าวช่วงสะโพกนั้นต่อว่าคนที่กำลังสนใจกระดานหมากรุกของเขาโดยไม่ได้มีความรู้สึกผิดเลยสักนิด แถมยังมีหน้ามาถอนหายใจอีก

"ถ้าคุณไม่หาเรื่องก็ไม่ต้องเจอแบบนี้หรอกครับ"มิคาโดะโยนควีนสีดำขึ้นสูง ก่อนจะรับอย่างแม่นยำ

"ถ้าเกมกระดานของคุณคืออิคิเคบุโระ และผมคือคิงสีดำ..."เด็กหนุ่มทรุดนั่งบนเตียงกว้าง กระชากโซ่ที่ปลอกคอ ทำให้ร่างเพรียวเซมาประชิด

"คุณไม่สนใจเปลี่ยนจากคนเล่นมาเป็นควีนของผมบ้างหรอครับ"

ดวงตาสองคู่สบประสานกันชั่วครู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะตอบชัดถ้อยชัดคำ

"ไม่ล่ะ เป็นคนเล่นสนุกกว่าเยอะ"

คำตอบสมเป็นเจ้าตัว เรียกเสียงหัวเราะเบาๆให้ดังก้อง ก่อนที่นิ้วเรียวจะเชยคางมลขึ้นมา

"นึกแล้วว่าคุณต้องตอบแบบนี้..."

สิ้นเสียง เรียวปากบางก็ประทับลงมาอย่างแผ่วเบาหากแต่ลึกล้ำ

แต่รู้มั้ยครับ... ว่าการเกมที่เล่นคนเดียวน่ะ มันไม่สนุกหรอกนะ...

 

-Fin-

 

 

แต่งเพราะมีคนมานั่งสครีมอยู่ข้างๆทั้งๆที่ไม่เคยอ่านคู่นี้เลยให้ตายสิ!=[]= พ่อจักรพรรดิตาสีอะไรก็ไม่รู้ แต่งไปมั่วไป หลุดคาร์แร็คเตอร์สุดกู่เลยมั้ง

ช่างมันเถอะ!!

 

เจอกันอีกทีคงวันเสาร์เลยนะครับT^T เปิดเทอมแล้ววววววววว

 

Ps.ฟิคเรื่องใหม่ยังไม่ได้คิดเลยง่ะ;[];

Comment

Comment:

Tweet

บอกได้กับความรู้สึกเดียวว่า.....
มิคาโดะหื่น=[]=!!!!!

#10 By kurakuma (118.172.222.55) on 2010-12-05 23:48

คู่นี้ก็ชอบน้า ดาร์กกับเกรียนสมกันดี ฮา
จริงๆคู่ไหนก็ได้ขอแค่เกรียนโดนกด 555+
เกือบsmแล้วแต่พอดีมีแค่ล่ามโซ่ ไม่มีเลือดสาด ฮา
รอติดตามเรื่องอื่นอยู่น้า

#9 By เยี่ยมชม (58.8.66.187) on 2010-11-11 20:10

แอร๊ยยยย แต่งยาวไปเลยคร่าาา
/มีเกรียนเคะนี้สูบโม้ดดดดด

โบกธงallเกรียน
/โป๊ก

#8 By MadEntertain on 2010-10-25 22:28

^
^
^
@คุณทราย

ผมแอบอยากแต่งคู่นี้ต่อเหมือนกันนะ แต่รู้สึกคนจะเข้ามาดูชิซายะมากกว่า(?)
เอ๋.... หรือแต่งมิซายะเป็นเรื่องยาวต่อเลยดี-.-

#7 By *::Kitsu[NE]::* on 2010-10-25 19:17

/กำลังดูอีกที อ้าวเฮ้ย ฟิคสั้นนี่ฟ่า
ไม่เอาอ่ะ จะเอาฟิคยาว เอาเรทๆ *งอแง*
/me โดนดีดปลิว
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด /ตะโกนใส่หูจขบ.
เรทแต่ตอนแรก เค้าชอบบบบบบบบบ แฮ่กๆๆ
ไม่หลุดค่ะ แบบนี้แหละ คาเร็ตเตอร์ของจักรพรรดิเถิก!
ดาร์คและเนียน แอร๊ยยยยย *คลั่ง*

เอาเรททุกตอนนน~~ /โดนตบตี

ว่าแต่อันริจัง...จักรพรรดิเถิกน่ะ มันสบายดี
อีกคนต่างหาก ที่โดนเถิกทำให้ไม่สบาย เจ็บมั้ยจ๊ะ
อิซายะคุง ทั้งโซ่ ปลอกคอ ขาดแส้กับเทียนนน!!
*โดนอิซะเอามีดทิ่มไขมันกระจาย*

โดนปล้ำไปแล้ว อิซายะคุง. ทรายเปิดเทอมพรุ่งนี้ง่ะ
*ปวดไต* ไม่อยากเปิดดดด เชรดดดOrz
ปล้นอีกเลยสิ มิคาโดะ. ด้านบนคือ "ปล." นะเออ
เกรียนโดนทำร้าย

อร๊างงงง ง ง



(...อินี่ก็เม้นท์แนวนี้ตลอด)

#4 By ShoLiCoN on 2010-10-25 18:16

(/ลงไปดิ้นเป็นการเรียบร้อย)
สุดยอดด ถึงผมจะไม่ได้จิ้นคู่นี้ก็เถอะ
มิคาโดะนายน่ากลัวมา..
อิซาก็...ซี๊ดดด..
ปล.ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้ไปเม้นให้หลายตอน แล้วผมจะกลับมาเม้นให้ครับ;w;/

#3 By MAKI... on 2010-10-25 16:09

มิคาโดะคุง เตรียมตัวมาพร้อมเชียวนาopen-mounthed smile

#2 By ichiku (180.180.52.91) on 2010-10-25 14:36

โฮกกก ชอบฟิคแบบนี้จัง

อิซาน่ารักกกกกก cry

#1 By 0 on 2010-10-25 14:03