[DRRR!]Stop! You're Mine#5

posted on 20 Oct 2010 14:48 by moekitsune
สวัสดีครับ
วันนี้อย่าให้พูดมาก มันจะเวิ่น*หัวเราะ*
ก่อนอื่น กดF5 จนกว่าจะเห็นสับประรดคนงามที่หัวบล๊อค และของดำที่พื้นหลังนะคร้าบบ
ความจริงมัน 'ควรจะ' เรทครับ แต่ด้วยความที่ท่านแม่อยู่ในห้องด้วยตอนที่พิมพ์(ตอนนี้ก็ยังอยู่=[]=)
ฉนั้นเลยต้องอาศัยสกิลเขียนเร็ว เรทมันก็เลยได้นิดเดียวไปตามสภาพ= =''
ช่างมัน ไม่เกี่ยวกับจขบ.อยู่แล้ว กร๊ากกกก*วิ่งหลบส้นเท้าคนอ่าน*
ไหนว่าจะไม่เวิ่น ก็เวิ่นมาตั้งเยอะ-..- 555
อ่านโลดครับ~~
 
 
 
 

ยากเหลือเกิน...กับการเผชิญหน้า

ยากพอๆกับทุกครั้งที่ฉันต้องยิ้ม เมื่อชิสึจังตอบว่าเกลียดฉัน...

 

Fic Durarara!

Stop! You're mine

 

Author:: OujiKitsu

Pairing:: Shizaya(Shizuo x Izaya)

Warning:: Yaoi

Rate:: NC-17(มั้ง- -*)

 

 ซากุระแดงฉาน...ร่วงโรย...ปลิดปลิว

งดงาม หากแต่แสนอ้างว้าง...

เช่นเดียวกับร่างบางที่ย่ำผ่านกระแสธารเลือด เชื่องช้า...และแสนเศร้า...

กลีบดอกอ่อนบางนั้นลอยควัาง...ก่อนจะทอดตัวลงบนพื้นสีเดียวกัน

สีแดงฉาน....

อิซายะหลุบตาลง

เหนื่อยเหลือเกิน....กับการต้องฝืนยิ้ม

เหนื่อยยิ่งกว่า...คือการที่ต้องฟังซ้ำๆว่าชิสึจังไม่เคยหยุดเกลียดเขาเลย

คิดแล้วเรียวปากบางก็อดยกขึ้นด้วยความเย้ยหยันตนไม่ได้

สุดท้ายแล้ว...เขาก็หนีไม่ได้สินะ...

ร่างเพรียวหยุดลงหน้าต้นซากุระที่หยัดยืนกลางสายโลหิตซึ่งเจิ่งนอง เอนหลังพิงลำต้นใหญ่กล้าแข็ง ก่อนจะทรุดกายลง แขนเรียวกอดเข่าตนแน่น

แต่รู้มั้ย...

ฉันน่ะ...ไม่เคยเกลียดชิสึจังเลยนะ

                                                        *******

  เปลือกตาบางขยับเบาๆ ก่อนจะค่อยปรือเปิดขึ้นอย่างอ่อนล้า

ที่นี่...บ้านของเขาสินะ

สมองที่แสนหนักอึ้งประมวลผลอย่างเชื่องช้า รู้สึกปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะชะงักเมื่อพบว่าขยับมือไม่ได้

เพราะมีมือหนาของใครบางคนกุมมือเขาไว้...

ใครบางคนที่กำลังฟุบหลับสนิดลงกับเตียงของเขา

ใครบางคนที่มีเส้นผมสีทอง

ใครบางคน...ที่ไปพาเขามาจากความตาย...

พ่อค้าข่าวพินิจมองใบหน้ายามหลับที่แลดูสงบนิ่งผิดกับชิสึจังตอนตื่นที่เอาแต่โวยวายทำลายข้าวของลิบลับ

นั่นทำให้เขายิ้มออกมาอย่างนึกสนุก มือที่เป็นอิสระอยู่จึงเอื้อมไป หมายจะแตะเส้นผมสีทองนั้น หากแต่คนสัญชาตญาณดีก็ลืมตาโพลง ก่อนจะคว้ามือซนๆนั้นหมับ

"จะทำอะไร"

เสียงต่ำๆถามติดรำคาญจนฟังดูคล้ายเสียงคำรามว่า ก่อนที่ชิสึโอะจะสะบัดหัวไล่ความง่วงงุ่นออกไป

"ฉันหลับไปนานมั้ย"อิซายะเอ่ยถาม พยายามดึงมือตัวเองกลับมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยซะที

"สองอาทิตย์"

แม้จะไม่มีบาดแผลร้ายแรงอะไร ทว่าร่างเพรียวกลับหลับไปนานเสียจนเขากลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก

"ช่วงนี้ฉันฝัน....ฝันถึงตัวฉัน กับแก"

ประโยคที่ทำให้อิซายะเบิกตากว้าง

บ้าจริง...

ชิสึจังเห็นงั้นหรอ เห็นอดีตนั้น... จุดเริ่มต้นของเรื่องราว

ถ้าอย่างนั้น...ก็สมควรแล้วที่เขาถูกเกลียด....

นักขายข่าวหลับตาลง ไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นแววตาของเขา ก่อนเสแสร้งขยับรอยยิ้มกว้าง พลางเอ่ย

"งั้นก็รู้แล้วสิ....หึ ดีแล้วล่ะ ชิสึจังจะได้ยิ่งเกลียดฉัน เพราะฉันก็..."เสียงที่กลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆเรียวปากร้อนก็ประทับลงมาอย่างจาบจ้วง

ดวงตาสีแดงปนดำด้วยคำสาปนั้นเบิกกว้าง ตกใจจนลืมแม้กระทั่งความคิดที่จะต่อต้าน

"หุบปากไปเลย"เอ่ยพลางถอนจูบออก ดวงตาสีทองที่ฉายแววหงุดหงิดอยู่เสมอสบลึกลงในดวงตาต้องสาปของอีกฝ่าย ก่อนพูดต่อ

"อดีตหาเหวบ้าเหวอะไรนั่นน่ะ ฉันลืมมันไปหมดแล้ว!"มือขาวแตะลงบนใบหน้าคมหวาน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเจือกรุ่นโกรธ

"เพราะงั้น แกก็ลืมไปซะ แล้วอย่าฆ่าตัวตายอีก เพราะแกไม่มีสิทธิ์จากฉันไป เข้าใจมั้ยไอ้เห็บงี่เง่า!"

คำสั่งเป็นชุดที่ทำให้คนโดนสั่งนิ่งงัน

อิซายะไม่รู้ว่าทำไมตนถึงอยากร้องไห้เหลือเกิน...

เขาก้มหน้าลง พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นอย่างเต็มที่

"ฉันถึงบอกไงว่าชิสึจังน่ะสมองโปรโตซัว"

หากแต่ไม่มีเสียงตอบรับใดจากอีกฝ่าย นอกเหนือจากจูบร้อนที่ประทับย้ำมาอีกครั้ง

เรียวลิ้นร้อนควานไซร้เข้าไปในโพลงปาก สัมผัสตักตวงความหวานล้ำที่น่าลุ่มหลง

มือขาวเชยคางมลขึ้น บังคับให้รับสัมผัสนั้นที่เจ้าตัวไม่อาจต่อต้าน

สมองที่ปราดเปรื่องเสมอของอิซายะตื้อตัน รับรู้เพียงหัวใจของตนที่เต้นแรงจนน่าตกใจเมื่อลิ้นร้อนนั้นลากผ่านไปตามลำคอ

รู้ตัวอีกทีก็เมื่อน้ำหนักของร่างสูงคร่อมทับลงมานั่นแหละ นัยน์ตาคู่สวยจึงได้เบิกกว้าง

"เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะชิสึจัง!?"คนเคยเอาแต่เกรียนปั่นหัวคนอื่นไปวันๆร้องเสียงหลงเมื่อมือหนานั้นสอดผ่านเสื้อของตน รับรู้ถึงอุณหถูมิในร่างกายที่สูงจัดราวเป็นไข้

และเหมือนว่าคนสมองโปรโตซัวจะรำคาญจึงจัดการปิดปากสวยๆนั่นอีกรอบ ในขณะที่นิ้วเรียวก็หยอกเย้ายอดอกที่ตอบรับสัมผัสทั้งที่เจ้าของร่างพยายามต่อต้าน

อ๊าก...โปรโตซัวเกิดบ้าอะไรขึ้นมาวะเนี่ย!?

อิซายะอยากร้องไห้ซะจริงๆเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตนควบคุมไม่ได้

มือขาวลูบแผ่นหลังบางไปตามแนวกระดูกสันหลังไปจรดสะโพกกลมกลึง ก่อนจะปลุกแก่นกายของอีกฝ่ายที่ยังหลับใหล ทำให้ร่างบางผวาเฮือก

"ชะ...ชิสึจัง หยุด...อ๊ะ!"เสียงครางแผ่วเผลอเล็ดลอดออกจากปากเมื่อมือขาวปัดผ่านจุดไวต่อความรู้สึกอย่างจงใจ และเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เขาอยากกัดลิ้นตัวเองจริงๆ

อาภรณ์ถูกปลดเปลื้องไปตอนไหนไม่รู้ ทั้งตอนนี้สติของนักขายข่าวก็กระเจิงไปอย่างกู่ไม่กลับ

"ยะ...อย่า หยุดเถอะ"รวบรวมสติเพียงน้อยนิดเอ่ยปรามเพื่อไม่ให้มันเลยเถิดไปกว่านี้ หากแต่ชิสึโอะก็เพียงสั่งด้วยความรำคาญ

"หุบปาก"

ร่างบางกระตุกเกร็งยามมือหนานั้นกอบกุมจุดอ่อนไหว พร้อมจูบร้อนที่ฝังลงบนลำคอระหง ประทับร่องรอยสีหวานที่เด่นชัดบนผิวขาวจัด

"แกน่ะ แค่ครางก็พอแล้ว"

เร่งเร้าจังหวะขึ้น เรียกเสียงครางหวานๆให้ดังกระเส่า ร้อนแรง...หากแต่มอมเมา

"อ๊ะ..."

ของเหลวขาวขุ่นถูกปลดปล่อยเต็มมือหนา ทำให้ใบหน้าคมติดสวยขึ้นสีจัด หากแต่ไม่ทันได้เอ่ยอะไรก็ต้องกรีดร้องออกมา เมื่อนิ้วเรียวเริ่มหยอกเย้าและสอดผ่านช่องทางสีหวาน

ความเจ็บที่ทำให้หยาดน้ำตาเอ่อคลอ ก่อนที่เรียวปากบางจะประทับจูบแสนหวานราวปลอบประโลม

เรียวนิ้วเริ่มขยับในช่องทางอุ่นชื้นคับแคบ ก่อนจะสอดเพิ่มอีกนิ้ว เรียกเสียงหวานให้กังวาล

"อะ...อ๊ะ!"

จูบพรมไล่จากใบหน้ามาลำคอโดยไม่ลืมตีตราราวเป็นเจ้าของไว้ ไล่มายังแผ่นอก เรียวลิ้นหยอกล้อกับยอดสีสวย

ความเจ็บที่แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน อิซายะเผลอจิกแผ่นหลังกว้างโดยไม่รู้ตัว หากแต่มันก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกรู้สาอะไรอยู่แล้ว

แผ่นอกบางยกขึ้นเพื่อรับสัมผัสจากปลายลิ้นที่หยอกเย้า สะโพกงามขยับตามการเคลื่อนไหวของนิ้วเรียวที่เพิ่มเป็นสาม เรียวปากงามร้องครางด้วยความพึงใจ

ความคิดต่อต้านหายไปจนหมดไม่เหลือแม้เพียงเศษเสี้ยวยามเมื่อเพลิงราคะเข้ามาเหนือสติและความคิด

เมื่อเห็นว่าช่องทางนั้นพร้อมแล้ว ชายหนุ่มนักทวงหนี้จึงถอนนิ้วออก ก่อนจะแทนที่ด้วยแก่นกายร้อนซึ่งใหญ่โตกว่านิ้วจนเทียบไม่ติด ทำให้ร่างเพรียวหวีดร้องลั่นด้วยความเจ็บ

เรียวปากบางประทับลงบนหน้าผากมล มือขาวยกสะโพกของร่างเพรียวขึ้น ก่อนสอดใส่ลงไปจนสุด

"อ๊ะ! ชะ...ชิสึจัง"

เนื้อเยื่อบางภายในนั้นฉีกขาด ทำให้โลหิตแดงฉานนั้นใหลริน หากแต่ร่างสูงก็ไม่ได้ใส่ใจ ก่อนฝืนขยับกายในช่อนทางอุ่นร้อนที่รัดรึง เริ่มจากช้าๆก่อนเร่งเร้าจังหวะขึ้น คลอไปกับเสียงครางแสนหวานราวบทเพลง

เพียงไม่นานความเจ็บก็กลายเป็นความรู้สึกอันน่าอภิรมณ์ อิซายะขยับกายตามจังหวะที่อีกฝ่ายเป็นผู้ชักนำ มือบางโอบรอบลำคอ ตอบสนองจุมพิตที่ร้อนแรงและคลุ้มคลั่งตามเพลิงปราถนาที่โหมกระพือ

เสียงเสียดสีของผิวเนื้อและความร้อนจากร่าง ความรู้สึกที่สุขสมและปะปนไปด้วยความเจ็บปวดนั้นทำให้ดวงตาสีประหาดจากคำสาปนั้นปรือปิดลง รู้สึกถึงหยาดน้ำตาซึ่งไหลผ่านหางตา

"อ๊ะ! อ๊า..."

แม้แต่เสียงที่ผ่านริมฝีปากก็ราวกับไม่ใช่เสียงของเขาเลย

บนเพลงที่ถูกปลุกเร้าจังหวะดำเนินไปสู่จุดสูงสุด ก่อนที่ของเหลวขุ่นจะถูกปลดปล่อยเต็มช่องทางคับแคบ ปะปนกับเลือดที่คลั่งอยู่ภายในได้ไหลออกมาเปรอะผ้าปูที่นอนสีเข้ม

"นี่...ชิสึจัง"เอ่ยเรียกด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่ออีกฝ่ายถอนกายออกไปแล้ว ดวงตาคู่สวยปรือขึ้นสบกับนัยน์ตาสีทอง

"ฉันน่ะ...ไม่เคยเกลียดชิสึจังเลยนะ ต่อให้ชิสึจังเกลียดฉันมากก็ตามที"

ถ้อยคำที่ทำให้ชิสึโอะถอนหายใจยาว ดวงหน้าคมโน้มเข้ามาใกล้ ก่อนประทับจูบบนกลีบปากซึ่งติดจะแดงช้ำ

จุมพิตที่อ่อนโยนและนุ่มนวลจนอิชายะเผลอนึกว่าตนกำลังฝันไป และยิ่งเมื่อได้ฟังประโยคต่อมาของอีกฝ่าย ก็ทำให้เขาต้องยกแขนขึ้นมาพาดปิดหน้า เพื่อปิดบังน้ำตาที่พังทำนบออกมา

"แต่ตอนนี้ฉันรักแก...."

 

เหนื่อยกับสิ่งที่เผชิญอยู่ตรงหน้า...

แต่ฉันก็เพิ่งนึกขึ้นได้

หากฉันเหนื่อยที่จะวิ่งหนี...

ชิสึจัง...ก็คงเหนื่อยที่จะไล่ตามฉันเหมือนกันสินะ...

ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็...

ถ้าเป็นอย่างนั้น... ฉันจะหยุดวิ่ง...ดีรึเปล่านะ....

 

TBC.

 
 
ก็....ใกล้จบเต็มทีแล้วล่ะครับ
ตอนแรกตั้งใจว่าแค่สอง-สามตอนจบ แต่ไหงมันยาวยืดเกินคาด ฮา
ไว้เจอกันเอนทรี่ย์หน้านะครับ
 
Ps.ถ้าฟิคจบแล้วทำอะไรต่อดี.....เวิ่นเ้ว้อ หรือเปิดไหเรื่องใหม่=w=?

Comment

Comment:

Tweet

แดดิ้น


กร๊าซซซ คลุมดำอย่างฉับไว


น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก


ไม่ไหวแล้ว ชิสึจังงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง


อิซายะร้องไห้โมเอ้ (โดนมีดเสียบ )

ให้ตายเถอะคู่นี้น่ารักไปไหนนนน กร๊าซซซ

#11 By MoOk_KuNg_Zaa on 2011-05-15 15:49

อดีตของเค้าเป็นยังไงกันแน่เนี่ยอยากรู้จัง แต่ว่านะ.....
อ่านแล้วเลือดพุ่งอะ!!!=[]=

#10 By kurakuma (118.172.222.55) on 2010-12-05 23:19

ในที่สุดฉากที่รอคอยก็มาถึง ฮา
แถมยังบอกรักกันต่อหน้าอีก โอ้ววว
จะจบแล้วหรอเสียดายอะ

#9 By เยี่ยมชม (58.8.66.187) on 2010-11-11 19:54

"แต่ตอนนี้ฉันรักแก..."

ประโยคนี้ของชิสึจังเล่นเอาหนเาแดงแทนเกรียนเลยค่ะ

ว้าจะจบแล้วหรอ

แต่ก็แต่งสนุกมากค่ะbig smile

#8 By Re (125.27.188.185) on 2010-10-22 16:46

แค่ครางอย่างเดียวจะพอเหรอคร่าา
/โดนตรบ

ว้าย 55555 รอตอนต่อไปนะคะ

#7 By MadEntertain on 2010-10-20 20:33

โฮกกกกกก ชิสึจังสุดยอดด สั่งอิซาแค่ ครางก็พอแล้ว

โฮกกก อีกไม่กี่ตอนจะจบแล้วหรอ ยังไม่อยากให้จบเลยแหะ อิิอิ //โดนถีบ
จะรออ่านต่อนะคะ cry

#6 By 0 on 2010-10-20 20:28

-///-

เขิน

5555+

หวานมากค่า

#5 By un-fiore on 2010-10-20 20:14

ขอประกาศว่า การเข้ามาอ่านงวดนี้ทำยากโฮก
รอบแรก...จะอ่านแต่มันก็ค้าง...
รอบสอง...เย้ เข้าได้แล้ว but!!ค้างตอนจะคลุมดำ
กุรี๊ดดดดดด เฟลค่ะ ปิดเครื่องใหม่โลด(ฮ่า)

ใช่แล้วจ๊ะ อุไซยะ นายน่ะ แค่หยุดวิ่ง
หันกลับมา ไม่ต้องทำอะไรแล้วล่ะ แค่ครางก็พอแล้ว
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก *โดนมีดจิ้มพุงแตก*

ในที่สุด ฉากเรทที่รอคอยก็มาถึงงง~~ แอร๊ย
(ใจคอกะจะรอแค่ฉากเรทหรือไร ฮ่า)
งวดนี้ชิสึจังได้ใจมาก ไม่ซึนแล้ว เดเระแล้ว อุกรี๊ด~~

สนับสนุน(และตามหลอกหลอน)ให้เปิดไหใหม่ค่ะ
ไหใหม่เอาเรทๆ แอร๊ยยย /โดนโบก
ฮัดโชะ!

กลับมาอ่านตอนที่คลุมดำไว้เพราะตัณหามันเรียกร้องsad smile

สุดท้ายของตัวเองก็ไปไม่ถึงไหน(โศกOTL)

ชิสึจัง...ไม่พูดเพราะทำเพลง

หิวเห็บขนาดนั้นเลยเรอะ?!!!

อา..ชอบประโยคนี้จัง>>"แกน่ะ แค่ครางก็พอแล้ว"

แอร๊ยยยย ได้ใจสุดๆ

ปล.ฮือออออ จะจบแล้วเหรอเนี่ยยย โศกหนักT.T

#3 By ShoLiCoN on 2010-10-20 16:19

ตอนนี้เวลาในมือถือตรงกับบล็อคของท่านแล้วฮร่ะ!!

แอร๊ยยยยย ย ย (บ้า)

#2 By ShoLiCoN on 2010-10-20 15:31

โฮกกกกกกกกกกกกก ก ก ก

อยากอ่านคลุมดำใจจะขาดดดด

แต่คนรอบข้างเยอะ=w=

ไว้จะมาอ่านอีกรอบฮร่ะ!*วิ่งน้ำตาปลิว โบกผ้าหยอยๆ*

#1 By ShoLiCoN on 2010-10-20 15:26