[DRRR!]Stop! You're Mine#4

posted on 18 Oct 2010 13:39 by moekitsune
คลานมาอัพ
ไม่พูดมาก จขบ.กำลังจะตายหลังจากไปรับเกรดมาT T
อ่านโลด
 
ปล.กดF5 ก่้อนนะฮะ เปลี่ยนพื้นหลัง(ชั่วคราว)เพราะคนแถวนี้มาว่าเซบาส กร๊ากกกก
รับรองว่าพื้นนี้หลอนกันไปข้าง อ่านไปหลอนหน้าไป 555+
 
 
 
 
 
 

พยายามหาคำตอบทุกครั้ง...

แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็หาไม่พบ

นี่...ฉันต้องทำยังไงถึงจะหยุดเกลียดแกได้สักที...

 

Fic Durarara!

Stop! You're mine

 

Author:: OujiKitsu

Pairing:: Shizaya(Shizuo x Izaya)

Warning:: Yaoi

Rate:: PG in this chapter

 

 ชายหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นใบหน้านั้นใกล้ๆ

ดวงหน้าคมติดหวานแลดูนุ่มนวลเมื่อประกอบกับเส้นผมสีดำสนิทยาวจรดกลางหลังซึ่งรวบเอาไว้อย่างเรียบร้อย นัยน์ตาสีสดทอประกายพราวรับกับรอยยิ้มที่ติดจะเจ้าเล่ห์

และชื่อของอีกฝ่ายก็ยิ่งสร้างความตื่นตะลึงให้แกเขา

นี่มันอะไรกัน...

นั่นคืออิซายะ...ที่กำลังยืนอยู่หน้าตัวเขาอีกคน

หากแต่ในขณะที่รู้สึกสับสนนั้นเอง ภาพเบื้องหน้าก็แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆเช่นในทุกครั้ง

!

ร่างที่นั่งอยู่บนโซฟาเบิกตาโพลง เหงื่อเย็นๆเกาะตามใบหน้าและเส้นผมสีทอง

ชิสึโอะยกมือขึ้นกุมใบหน้าของตน ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ

ไม่รู้ว่าภาพเหล่านั้นคืออะไร จะเป็นความจริง หรือเพียงแค่ความฝัน หากแต่สิ่งที่เขามั่นใจในวินาทีนี้คือ...

เรื่องนี้มันต้องเกี่ยวกับโอริฮาระ อิซายะ!!

                                                  *********

"หือม์... นี่น่ะหรอ นักขายข่าวที่เขาร่ำลือกัน"ชายหนุ่มผู้ได้รับคำสั่งให้มาเก็บคนที่ล่วงรู้ความลับของแก๊งพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก พลางเบือนสายตาไปมองร่างเพรียวบางซึ่งถูกมัดติดกับเก้าอี้

"แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ"นักค้าข่าวยังคงมีสีหน้าระรื่นแม้ว่าตอนนี้ตนกำลังถูกจับ แถมมีดสั้นซึ่งเป็นอาวุธเพียงหนึ่งเดียวก็ถูกปลดไปแล้วด้วย

เขากำลังอารมณ์ดี... อารมณ์ดีสุดๆ

เพราะอยากลองท้าทายดู...ว่าครั้งนี้ตนจะตายมั้ย คำสาปนั้นจะทำให้เขารอดจากพวกมาเฟียสกปรกเพื่อไปตายด้วยมือชิสึจังรึเปล่า

ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากตนด้วยความลุ้นระทึก

อิซายะชอบเล่นเกม...

ความตื่นเต้นของเกมทำให้เขาเสพติดมัน เช่นเดียวกับที่เขาหลงรักมนุษย์ และไม่ว่าจะเป็นเกมแบบไหน ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าตนจะไม่มีวันแพ้...

"ก็ธรรมดา เหมือนพวกเก่งแต่ปาก"

คำด่าที่ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยสักนิด

นั่นก็เพราะคราวนี้เขาเป็นคนยอมถูกจับมาเอง ไม่งั้นมีหรือที่พ่อค้าข่าวแห่งอิเคคุบุโระจะเสียท่าง่ายๆแบบนี้

"แต่ว่านะ...."มือสากอันน่ารังเกลียดแตะลงบนผิวหน้าของอิซายะ ทำให้เจ้าตัวนึกอยากเอาถลาเอามีดไปเชือดมันทิ้งเสียเดี๋ยวนี้

ถ้าหากว่าตอนนี้เขามีมีดล่ะก็นะ

"แกก็สวยไม่เลวนี่หว่า"

ประโยคที่ทำให้เขาสบถลั่นในใจ ดวงตาสีแดงทอประกายกรุ่น

"เอามือโสโครกของแกออกไปซะ"

                                               **********

 เสียงโทรศัพท์ที่แผดลั่น ทำให้ชายหนุ่มซึ่งกำลังนั่งครุ่นคิดอยู่นั้นต้องกดรับด้วยความรำคาญ

'กว่าจะรับ! นายน่ะ เป็นเพื่อนอิซายะใช่มั้ย!?'

เสียงแหลมที่ไม่รู้จักตวาดลั่น ทำเอาคนสมองโปรโตซัวอยากเขวี้ยงโทรศัพท์ในมือทิ้ง หากไม่ติดชื่อของคนในประโยค

"เธอเป็นใคร"

'ฉันเป็นเลขาของหมอนั่น โอ๊ย!เรื่องอื่นช่างมันเถอะ ถ้านายเป็นเพื่อนของหมอนั่นก็รีบไปช่วยมันซะ!'

ประโยคที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ มือขาวที่ถือเครื่องมือสื่อสารนั้นสั่นระริก

ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่รู้จักก่อตัวขึ้นในใจของเขา

"ที่ไหน"

และเมื่อได้ฟังคำตอบ ร่างสูงก็รีบวิ่งออกไปในทันที

เจ้าเห็บบ้า! ไปก่อเรื่องอีกจนได้!

ชิสึโอะรู้ดีว่าสิ่งที่ก่อตัวขึ้นภายในใจของเขาคืออะไร...

มันคือสิ่งเดียวที่คนทั่วไปรู้สึกเมื่อเห็นเขา

ความกลัว...

                                                      ********

อิซายะรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วใบหน้าซีกขวาซึ่งถูกตบ

รสสนิมจางๆแผ่ซ่านที่ปลายลิ้น ทำให้เขารู้ว่าตอนนี้ปากเขาคงแตก

"พูดจาอวดดีนัก! ไม่รู้สถานะของตัวเองรึไง"

พ่อค้าข่าวยังคงยิ้มละไมแม้จะแสบจี๊ดบริเวณมุมปาก

"แต่ไหนแต่ไรมาฉันก็เป็นแค่คนขายข่าว"

ประโยคกวนโทสะของคนถนัดยั่วโมโหคนอื่น ทำให้มือสากนั้นบีบลำคอระหงแน่น

"ทีแรกกะจะเก็บแกไว้เล่นสนุกซะหน่อย แต่ถ้าอยากตายมากขนาดนั้นฉันก็จะฆ่าแกเอง!"เสียงคำรามของมันนั้น ช่างราวกับเพลงขับกล่อมอันแสนรื่นรมณ์สำหรับเขา

อิซายะยิ้มกว้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงความตายที่เข้ามาใกล้ ตามทุกวินาทีที่ลมหายใจนั้นขาดห้วงลง

ดีแล้ว...

แบบนี้น่ะดีแล้วล่ะ...

เพียงเท่านี้เขาก็จะชนะเกมคำสาป

จะได้ไปรอเจอชิสึจังที่ชาติหน้า... รอไปวิ่งหนีชิสึจังอีก

ภาพวันเวลาเก่าๆฉายชัดขึ้นมาในหัว

อา...

คงจะเป็นอย่างที่เค้าว่ากัน

มนุษย์น่ะ พอกำลังจะตายก็มักเห็นภาพในอดีตเสมอ อดีตที่แสนสำคัญ...

แล้วทำไมกันนะ... อดีตที่เขาเห็น ถึงมีแต่ชิสึจังเต็มไปหมดล่ะ?

ทั้งชิสึจังที่กำลังตะโกนด่าว่าโกรธเกลียดเขา จะตามฆ่าเขาที่ยืนยิ้มละไม ทั้งที่ทั่วร่างอาบย้อมไปด้วยโลหิตแดงฉาน...

ภาพของชิสึจังที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผู้อื่น...รอยยิ้มในแบบที่เขาไม่เคยได้รับ

ภาพของชิสึจังที่ทำท่าไม่พอใจและหงุดหงิดเสมอทุกครั้งที่เจอหน้าเขา

ภาพของชิสึจังที่กำลังวิ่งไล่กวดเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งยังหยิบข้าวของต่างๆที่อยู่ใกล้มือมาปาใส่เขาอีกด้วย

ภาพของชิสึจังที่กำลังกินนมด้วยความหงุดหงิดเพราะโดนเขาไปพูดจายั่วโมโหใส่

และ....ภาพของชิสึจังที่ตอบคำถามของเขา คำถามที่ว่าเกลียดเขามั้ย

ชิสึจัง ชิสึจัง ชิสึจัง ชิสึจัง ชิสึจัง...

ทำไมในหัวเขาถึงมีแต่ภาพของเจ้าสมองโปรโตชัวงี่เง่าเต็มไปหมดนะ...

อิซายะนึกขำตัวเอง

อา...รู้สึกราวกับว่า เขาเกิดมาเพื่อให้ถูกชิสึจังเกลียดเลยแหะ...

ดวงหน้าคมหวานขาวซีดนั้นขึ้นสีคล้ำเพราะขาดอากาศหายใจ แต่กระนั้นก็ยังมิอาจทำให้รอยยิ้มนั้นจางหายไปจากเรียวปากบาง

ครั้งที่สามแล้วนะ... ที่เขาตายเพราะขาดอากาศเนี่ย

คิดติดตลก พร้อมดวงตาคู่สวยที่ปรือปิดลง...

เขาคือผู้ชนะเกม...

ลาก่อน...อิเคคุบุโระ เมืองที่สนุกที่สุดที่เคยอยู่มา

ทว่าท่ามกลางสติที่เลือนลางเต็มทีนั้นเอง เสียงโครมครามคล้ายประตูของโกดังถูกถีบจนปลิวกระเด็นก็ดังขึ้น

และแน่นอนว่ามีคนเดียวในอิคิเคบุโระ ไม่สิ อาจเรียกได้ว่าเป็นคนเดียวในโลกที่ทำแบบนี้ได้...

เฮวาจิมะ ชิสึโอะกวาดสายตาคมๆมองไปรอบๆ ก่อนจะเห็นร่างบางของคนที่ตามหากำลังถูกบีบคออยู่ ไม่รอช้า ร่างใต้ชุดบาร์เทนเดอร์ก็ก้าวเร็วไปหา อาศัยการวาดมือครั้งเดียวกำจัดคนนับสิบที่มุ่งเข้ามาสกัดกั้นได้อย่างไม่ทุกข์ร้อน

"เฮ้ย! แกน่ะ ปล่อยไอ้เห็บนั่นเดียวนี้"

เสียงคำรามของอีกฝ่ายที่มีเรี่ยวแรงเหมือนปิศาจ ทำให้คนโดนตะคอกถึงกับหน้าซีดเหงื่อตก

เขาปล่อยไม่ได้...

ถ้าไม่ฆ่าพ่อค้าข่าว บอสก็จะฆ่าเขา

แต่ถ้าไม่ปล่อย ก็หวั่นว่าจะโดนคนตรงหน้ากระทืบจนเละ

"พะ...พูดอะไรของแก เจ้านี่มันเป็นศัตรูของแกไม่ใช่หรือไง ถ้าฉันฆ่ามันแกก็..."

พูดไม่ทันจบเมื่อหมัดที่หนักกว่าคนธรรมดาไม่รู้กี่เท่าถูกประเคนให้เต็มๆหน้าด้วยฝีมือคนที่ตาฉายประกายจนแทบลุกเป็นไฟ

"เออ! หมอนี่มันเป็นศัตรูของฉัน! มันเป็นของของฉัน ไอ้บ้าหน้าไหนนอกจากฉันก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องไอ้เห็บนี่!!"พูดแม้ว่าอีกฝ่ายจะสลบเหมือดไปแล้ว ก่อนที่ชิสึโอะจะจัดการกับเชือก แล้วช้อนร่างเพรียวขึ้นอุ้ม

"ชิ...สึ...จัง"

อิซายะที่สติใกล้หลุดลอยเต็มทีเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นนัยน์ตาสีทองใต้แว่นสีน้ำเงิน

"มาที่นี่ได้ยังไง..."

"เลขาแกโทรมาบอก"ตอบเรียบๆ ทั้งที่รู้สึกร้อนรนเมื่อพบว่าร่างบางเย็นจัดเหมือนน้ำแข็ง

"แล้ว...มาช่วยฉันทำไม"

ทั้งๆที่เขาเป็นคนก้าวออกมาหาความตายเองแท้ๆ

"ฉันบอกแล้ว ว่าคนที่จะฆ่าแกได้คือฉัน"

อิซายะหลับตาลง พยายามฉุดรั้งสติเอาไว้เพื่อจะเอ่ยคำถามต่อไป

"ตอนนี้...ยังเกลียดฉันมั้ย"

อา....

คำสาปบ้านี่

ไม่ยอมให้เขาชนะซะทีนะ...

"เกลียด"

คำตอบเดิมๆที่ทำให้เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนที่สติที่พยายามประครองไว้จะจมลงสู่ความดำมืด

และเพราะอย่างนั้น... ทำให้นักค้าขาวไม่ทันได้ยินคำพูดต่อมาของอีกฝ่าย

"แต่ไม่เท่ากับที่รัก..."

 

 

เกลียด....

เกลียดเหลือเกิน...

แต่ว่าทั้งๆที่เป็นแบบนั้น

แต่ฉันกลับกลัวที่จะสูญเสียแกไป...

บอกฉันทีสิ ว่าต้องทำอย่างไรฉันถึงจะรักแกโดยไม่เกลียดชังได้...อิซายะ

 

TBC. 

 
อย่าบ่นนะว่าตอนนี้มันสั้น! พอดีลืมแต่ง มัวแต่เขียนฟิครีบอร์น  เพราะตอนเขียนกำลังเฟลๆกับเกรดอยู่- -+
ไม่ได้อ่านทวนเช่นเคย ภาษาเน่า คำผิด ช่างมัน กร๊ากกกก*โดนตบ//*
 
ไปล่ะคร้าบบบบ
เจอกันเอนทรี่เน้ออออ
 
แล้วก็....เหมือนเช่นเคย
 
'ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ครับ^^'
 
 

Comment

Comment:

Tweet

เกรียน เกรียนบ้า สลบทำไมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม


(ตอนมีดเสียบ)

อุส่าสารภาพเลิฟแล้วนะเออ หายากนะนั่นน่ะ (โดนตู้กดน้ำขยี้)

สนุกมากกก

#13 By MoOk_KuNg_Zaa on 2011-05-15 15:43

ถ้าไม่อยากเกลียดอิซาก็ให้เค้าทำตัวน่ารักๆสิค้าาาา
มัวซึนกันอยู่ได้~~~~~~~

#12 By kurakuma (118.172.222.55) on 2010-12-05 23:08

ชิสึจังสารภาพรักแล้ว
แต่ทำไมอิซายะต้องมาสลบไปก่อนด้วยละ
ฟิคนี้เกรียนเจ็บตัวตลอด ฮา

#11 By เยี่ยมชม (58.8.66.187) on 2010-11-11 19:09

ชิสึจังแอบเท่(?)

ให้ความรู้สึกเหมือน พระเอกอุ้มนางเอกมากค่า

#10 By Re (125.27.188.185) on 2010-10-22 16:33

"แต่ไม่เท่ากับที่รัก..."

ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววววววว

หนูอ่านละเขินค่า

5555+

รอตอนต่อไป > <

#9 By un-fiore on 2010-10-19 20:48

เรื่องเรียนสู้ๆเค้านะคะ
/อย่าเครียดๆ

ลุ้นมากมาย รออ่านต่อตอนหน้านะคร่าาาา

#8 By MadEntertain on 2010-10-18 21:12

โฮกกกกกก >_______<

ชิสึจังรักอิซามากกว่าสินะ

ชอบประโยคสุดยอดของชิสึจังมากค่าาาา

จะรออ่านตอนต่อไปต่อนะคะ cry

#7 By 0 on 2010-10-18 20:14

*0*!!!!!!!!!

ตบซ้ายตบขวา!เกรียนตื่นขึ้นมาฟังสิว๊อยยย!!!

ชิสึจังนี่ก็กระไร

รอให้เขาสลบแล้วค่อยพูด ซึนโดยแท้

ปล.ตอนแต่งฟิคเองพอรู้สึกว่ามันยาวแล้ว

แต่พอย้อนไปอ่านดันไม่ต่างกะอินโทร- -

เข้าใจความรู้สึกคนแต่งจริงๆsad smile

#6 By ShoLiCoN on 2010-10-18 19:46

ฟิคนี้ เกรียนเจ็บตัวทุกตอน 55555 //ตูชอบ//โดนเกรียนเสย

นอนรอตอนต่อไป

#5 By หมาน่อย (58.8.136.152) on 2010-10-18 18:15

อ๊ายยย เพิ่งเข้ามาอ่าน เลยตามอ่านตั้งแต่ตอนแรกขอเม้นรวบเลยละกันนะคะ >///<

ชอบภาษาของเรื่องนี้จังค่ะ อ่านง่ายเข้าใจง่ายแล้วก็เข้าถึงอารมณ์ของตัวละครด้วย ค่ะ♥

อิซายะตอนนี้เป็นคนที่น่าสงสารมากที่สุดแล้วล่ะมั้ง
ทั้งโดนตามฆ่า ทั้งเรื่องชิสึจังอีก

ชิสึจังงงง ที่แท้ก็รักอิซายะสิน้า~
เกลียดแต่ก็รัก ความรู้สึกมันขัดๆกัน แต่ก็สมเป็นชิสึจังดีออก >///<
สมองโปรโตซัวแต่ก็น่ารักนะจ๊ะ

#4 By F.I.N. on 2010-10-18 18:15

อ๊ากกก อยากอ่านต่อค่ะ!!

ชิลึจังกับอิซายะ

ทั้งรักทั้งเกลียด... อืม แต่รักมากกว่าอยู่ดีสินะคะ

คู่นี้ก็ซึนๆกันอย่างงี้แหละน้าาาา

ปักป้ายรอตอนต่อไปค่ะ!! ^O^

#3 By izus on 2010-10-18 18:02

หะ ใครว่าเซบาสเหรอคะ!? XD
อุ๊...งวดนี้..แสดงว่ามิกุหลังฉากนั่นเป็นคนสาป
สินะคะ!! /โดนสาปเป็นนกเพนกวินยักษ์

แต่อิซายะ...ชาตินี้ ชาติหน้า ไม่ว่าชาติไหน
นายก็ไม่มีวันจะได้เสะหรอก กร๊ากกกกกก *โดนมีดจิ้ม*
ขนาดตัวประกอบยังเสะกว่าอีกรึ!

ตกลงทรายควรจะง้องแง้งใส่ใคร ชิสึจังที่ตอนแรกซึน
ได้ซึนดี หรือ อิศยาที่ดันมาสลบเอาตอนชิซึนสารภาพเลิฟ
(หรือว่าโทษเซบาสดี? ก๊ากกก /โดนเซบาสเสียบพุง)
มาสลบทำไมตอนนั้น อิซายะคุงงงงงงงงง แหง่งงง แหง่ง

ปะลอ . ถึงชิซึน ทั้งรักทั้งเกลียด นี่ตกลงนายเป็น
พวกซาดิมส์อยากทรมาณชาวบ้านหรือว่าเป็นพระเอก
ละครไทยหลังข่าว หา เน่าฟระ จับกดเลย! /โดนตู้ทับ
ปล้ำเลย. ถึงอิซายัน ไม่จำเป็นต้องฆ่าตัวตายนะเธอว์
สวย แรด เกรียน ตอแหล ระดับนายแล้ว แค่อ่อยชิซึน
นิดๆหน่อยๆ ก็พอแล้ววว แอร๊ยยย *โดนมีดแทงไส้*

มีแต่ความคิดของจิตใต้สำนึก...กร๊าก~/กลิ้งออกไป
อิซายะเจ็บตัวทุกงาน -_-;;;
แอบเลว... ลุ้นตามอิซายะ ตายเลยๆ! 5555

#1 By IsaI (125.24.248.251) on 2010-10-18 16:18