[DRRR!]Stop! You're Mine#3

posted on 15 Oct 2010 10:43 by moekitsune
 
 
 
กลับมาอัพอีกครั้ง
อัพอย่างสม่ำเสมอ แต่ไม่ีรู้ว่าจะสม่ำเสมอได้อีกนานมั้ย กร๊ากกกก*โดนโบก*
ความจริงแต่งเสร็จเมื่อวาน แต่ขี้เกียจอัก=3=
ไม่พูดมาก อ่านโลดดดดดด!!
 
 
 
 
 
 

 ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงดันทุรังขนาดนี้...

รู้ว่าผิดต้องรับโทษ เคยเอาสิ่งใดมาต้องคืนกลับอย่างเท่าเทียม

แต่กระนั้น... ฉันก็ไม่อยากถูกชิสึจังฆ่าจริงๆ

เพราะไม่รู้ว่าถึงตอนนั้น ฉันจะทำหน้าแบบไหน และที่สำคัญ...

ฉันไม่อยากเห็นแววตาเกลียดชังของชิสึจังอีกแล้ว....

 

 

Fic Durarara!

หยุดเลยไอ้เกรียน! แกมันเมียฉัน! Stop! You're mine 

 

Author:: OujiKitsu

Pairing:: Shizaya(Shizuo x Izaya)

Warning:: Yaoi

Rate:: PG in this chapter

 

'เวลาน้อยลงอีกแล้วนะ โอริฮาระ อิซายะ'

เปลือกตาบางขยับไหว ก่อนที่มันจะปรือขึ้นอย่างเกียจคร้าน เผยให้เห็นดวงตาสีแดงซึ่งซุกซ่อนอยู่ภายใน

ปวดตาชะมัด...

คิดพลางยันกายขึ้นจากเตียงนุ่ม ทว่าทันทีที่เท้าแตะลงพื้น ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นเป็นริ้วๆจนนักขายข่าวต้องนิ่วหน้าลง มือบางเอื้อมไปจับกำแพงเพื่อประครองตัวเองไปยังห้องน้ำ

นิ้วเรียวหยิบคอนแทคเลนส์ที่เขาหลับไปทั้งที่ยังไม่ได้ถอด อันเป็นต้นเหตุของอาการปวดตาออก วางลงบนตลับที่ช่วงนี้ต้องพกติดตัวอยู่ตลอด

ซ่าา

น้ำเย็นที่ทำให้ตาสว่างขึ้น อิซายะคลำหาผ้าขนหนูซึ่งแขวนอยู่ข้างกระจกมาเช็ดหน้า ก่อนจะลืมตาขึ้นมองกระจก

นอกจากตาข้างซ้ายที่กลายเป็นสีดำไปจนหมด ตอนนี้ตาข้างขวาก็เริ่มหม่นสีลง

"นี่เองสินะที่ว่าเวลาเหลือน้อยลงอีก"พึมพำกับตนเองเบาๆ ก่อนที่จะแว่วเสียงฝีเท้ากระทบโสต ชายหนุ่มจึงจัดการใส่คอนแทคเลนส์อย่างรวดเร็วแล้วชะโงกหน้าออกไปนอกห้องน้ำ

'อรุณสวัสดิ์ รู้สึกยังไงบ้าง'

เป็นภูติสาวไร้หัวนั่นเองที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารและยา

"อรุณสวัสดิ์~ อืม...ก็รู้สึกปวดขากับเจ็บแผลที่ท้องนิดหน่อยน่ะ"ตอบพลางยิ้มกว้าง ก่อนที่เซลดี้จะเข้ามาช่วยประครองร่างเพรียวให้นั่งลงบนเตียง

'ตอนนี้ชินระออกไปทำธุระข้างนอกนิดหน่อย เขาฝากมาบอกว่าให้กินยาให้หมดแล้วห้ามหนีไปก่อเรื่องที่ไหน'เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอ่านจบแล้ว เธอจึงพิมพ์พีดีเอต่อ

'แต่ช่วงเย็นๆฉันมีงานต้องทำ เดี๋ยวจะให้คนแวะมาดูนะ'

อิซายะพยัคหน้า ดวงตาสีแดง(ด้วยคอนแทคเลนส์)มองดูยาเกือบสิบเม็ดในถาดอย่างแหยงๆ

'ต้องการอะไรอีกมั้ย'

"ไม่ล่ะ ขอบคุณ"

เซลดี้พยัคหน้า เธอทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป พร้อมร่างบางที่ก้าวออกไปจากห้อง

ด้วยที่ไม่รู้สึกหิวเลยสักนิด มือเรียวที่กำลังถือช้อนคนซุปเล่นอยู่นั้นจึงคลายออกแล้วหันไปมองยาแทน

หลับตาแล้วกลั้นใจกลืนยาขมๆเข้าไปจนหมด

และไม่รู้ว่าชินระแอบวางยากันไม่ให้เขาหนีไปหรือยังไง ไม่นานสติของเขาก็เริ่มเลือนลาง ทั้งๆที่ก็เพิ่งตื่นขึ้นมาแท้ๆ

อิชายะล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้ง ดวงหน้าคมหวานซุกไซร้ลงกับหมอนใบนุ่ม

อืม...ไม่ค่อยอยากนอนเลยแหะ

เพราะถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะฝันอีกเลย...

                                                     ********

เรียวขาเหยียบย่ำไปตามธารโลหิต เส้นผมสีดำปลิวไหวหยอกล้อกับสายลม คลอเคลียไปกับดวงหน้าที่สงบนิ่ง

อิซายะรู้ดีว่าปลายทางของเส้นทางนี้คืออะไร...

รู้ว่าตนไม่ต้องการเห็นสิ่งที่อยู่สุดทางนั้นเลยสักนิด หากแต่บางอย่างก็สะกดให้เขาเดินต่อไปเรื่อยๆ

กระทั่งหยุดลงที่เงาร่างหนึ่ง...

คนที่เขารู้จักดี คนที่เขาหนีมาตลอด

"ชิสึจัง..."

เผลอหลุดปากเรียกทั้งรู้ดีว่าภาพตรงหน้าเป็นเพียงความทรงจำของเขาเท่านั้น

ชิสึโอะกำลังบีบคอของร่างเพรียว นัยน์ตาสีทองนั้นฉายประกายทั้งโกรธเกรี้ยวและเกลียดชังสุดหัวใจ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนที่กำลังถูกบีบคอนั้นคือใคร อิซายะหลับตาลง ไม่อยากจะดูฉากต่อไปซึ่งตัวเขารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

'ฉันจะตามฆ่าแก... ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ อีกกี่ชาติ หรือจะตลอดกาล ฉันก็จะทำให้แกตายอย่างทรมาณด้วยมือของฉันเอง....โอริฮาระ อิซายะ!'

หากแม้จะหลับตา เสียงที่ได้ยินนั้นกลับกังวาลชัด...

ภาพทั้งหมดสิ้นสุดลงเท่านี้ พ่อค้าข่าวลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนผงะไปเล็กน้อยเมื่อสิ่งแรกที่เห็นคือนัยน์ตาสีทอง

เอ๋...นี่เขายังฝันอยู่อีกหรอ

คิดพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าของอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วจึงสรุป

"อ่อ ฝัน"

นั่นสินะ อย่างชิสึจังจะมาอยู่ที่นี่แถมยอมให้เขาจับๆคลำๆได้ยังไง

"โอ๊ย!"อิซายะร้องลั่นพลางคลำหัวตัวเองป้อยๆ

อ๊ากกก นี่หัวเขายังไม่หลุดใช่มั้ย!?

ชิสึโอะมองคนที่ตื่นขึ้นมาก็ทำตัวปัญญาอ่อนดุๆ ก่อนจะสั่งเสียงเข้ม

"กินข้าวแล้วกินยาซะ"

นักขายข่าวมองดูยาเซ็ทเดิมราวกับว่ามันเป็นแมลงสาป ก่อนพูดเปลี่ยนเรื่อง

"แล้วชิสึจังมานี่ได้ไง"

"เซลดี้บอกให้ฉันแวะมาดูแก"ตอบพลางคว้ามือเล็กที่ทำเนียนจะทิ้งยาไว้ ทำให้อีกฝ่ายเบ้หน้าด้วยความเจ็บ

ก็ชิสึจังแรงน้อยซะที่ไหน...

"ฮื่อ ปล่อยน่า ยานี่มันมียานอนหลับปนอยู่ด้วยนะ เจ้าชินระมันกะจะให้ฉันนอนทั้งวันทั้งคืนหรือไง!?"

แต่คนสมองโปรโตรซัวก็ไม่คิดสน เพราะหน้าที่ของเขาคือบังคับให้คนเจ็บกินยาให้หมด มือขาวจับช้อนตักข้าวขึ้นมา ก่อนยัดเข้าปากสวยๆที่บ่นไม่หยุด

"แค่กๆ อะ...ไอ้ชิสึจังบ้า"อิซายะที่โดนข้าวยัดปากสำลัก เขารีบคว้าน้ำมาดื่มอึกๆก่อนจะก่นด่าคนทำอะไรไม่คิดซึ่งลอยหน้าลอยตาอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด

ด้วยความไม่อยากตาย เขาจึงเลือกที่จะกินข้าวเงียบๆโดยไม่กวนอารมณ์คนโกรธง่าย

หากแต่ด้วยความไม่รู้สึกหิว หลังจากตักข้าวไปได้สามคำก็รู้สึกพะอืดพะอมจนต้องวางช้อนลง แล้วเอื้อมไปหยิบยาแทน

แต่คราวนี้มือใหญ่ก็คว้ามือบางไว้อีก ทำให้เขาเริ่มจะหงุดหงิดหน่อยๆ

"อะไรอีกเล่า ฉันก็กำลังจะกินยาอยู่นี่ไง"

ประโยคที่ทำให้ชิสึโอะขมวดคิ้ว ก่อนว่าเสียงดุเหมือนสอนเด็ก

"ไม่กินข้าวแล้วจะกินยาได้ยังไง"ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มตักข้าวขึ้นมาจ่อปากอีกฝ่าย

"อ้าปาก"

หากแต่คนโดนสั่งกลับเม้มปากแน่น

จะให้กินได้ไงในเมื่อมันไม่หิว!

และนั่นก็ทำให้ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดของชิสึโอะหมดลง เสียงเข้มจึงตะโกนลั่น

"แกจะกินดีๆหรือจะให้ฉันป้อนแบบอื่น!"

แม้จะไม่รู้ว่าถ้าเขาไม่กินจะเกิดอะไรขึ้น หากแต่สมองอันชาญฉลาดก็สั่งให้เขาอ้าปากแทบจะในทันที

อิซายะยอมกินข้าวจนมันพร่องเกินครึ่ง คนตรงหน้าถึงได้ยอมปล่อยให้เขากินยา

มือเรียววางแก้วน้ำลง ดวงตาคู่สวยมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งนภาถูกย้อมไปด้วยสีดำสนิทของราตรี

แย่... ถ้าชิสึจังยังอยู่เขาก็คงถอดคอนแทคเลนส์ไม่ได้

พรุ่งนี้คงต้องปวดตาอีกแหงๆ

"นี่...ชิสึจัง"

คนถูกเรียกปรายตามามองเล็กน้อย

"ทำยังไง...ชิสึจังถึงจะหยุดเกลียดฉันหรอ"คำถามที่เขาสงสัยมาตลอด

หากแต่คนถูกถามกลับเงียบ...

เพราะเรื่องนั้น...เขาเองก็ไม่รู้

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเกลียด... ก็เลยไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงจะหยุดเกลียด

หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ร่างเพรียวก็เซล้มลงมาซบ จากเสียงหายใจที่ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายคงหลับไปด้วยฤทธิ์ยาแล้ว

ชิสึโอะประครองร่างเบาหวิวให้นอนลงบนเตียง นัยน์ตาสีทองคู่สวยทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก

"เรื่องนั้น....ใครจะไปรู้กันล่ะ"

เอ่ยเบาพร้อมจับจ้องใบหน้ายามหลับสนิดของอีกฝ่าย

ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ ร่างบางจะฝันเห็นอะไรกันนะ...

รู้เพียงแต่ สีหน้านั้นช่างดูเศร้าเหลือเกิน...

                                                      ********

อีกแล้วหรอ...

ภาพแบบนี้อีกแล้ว...

ชิสึโอะคิดอย่างหงุดหงิดใจที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับภาพพวกนี้เลย

ดวงตาสีทองยังคงทอดมองภาพของห้องโถงซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนกำลังเต้นรำและหัวเราะครื้นเครง

จากการที่ได้ยินคนพวกนี้คุยกัน ดูเหมือนที่นี่คือปราสาทซึ่งใช้จัดงานเฉลิมฉลองชัยชนะของสงครามอะไรสักอย่าง

ชิสึโอะถอนหายใจ พลางพยายามมองหาร่างเพรียวที่เคยเดินมาชนเขาเมื่อคราวก่อน

ทว่า....หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ แถมคราวนี้เขายังเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่น่าตกใจยิ่งกว่า

นั่นมัน... เขางั้นหรอ?

ไม่ผิดแน่ คนที่กำลังยืนอยู่ข้างบรรลังก์นั้น หากไม่นับชุดสีดำขลิบทองสไตล์ยุโรปนั้น ก็คือชายหนุ่มที่หน้าตาเหมือนเขาทุกระเบียบนิ้ว!

นักทวงหนี้หนุ่มรีบวิ่งทะลุผ่านผู้คนไปเพื่อจะมองหน้า'ตัวเขาอีกคนหนึ่ง'ให้ชัดๆ

และเหมือนจะเป็นการกระทำที่ถูกต้อง เมื่อเขาพบว่าร่างเพรียวใต้ชุดคลุมยาวสีขาวปักลายสีทองซึ่งตนพยายามมองหาก็อยู่ที่นั่นด้วย

'จะขอแนะนำนะชิสึโอะ...'

ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพระราชาไม่ได้คุยกับเขา แต่เป็นเขาอีกคนหนึ่งต่างหาก

'นี่คือแขกคนสำคัญของเรา โอริฮาระ อิซายะ'

ชื่อที่ทำให้นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้าง และยิ่งเมื่อเจ้าของนามเงยหน้าขึ้นพร้อมยิ้มแบบที่เห็นจนเจนตา ชิสึโอะก็รู้สึกว่าสมองของตนนั้นขาวโพลนไปหมด

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่....

                                                 **********

ยามเช้าที่สดใส... สายลมอ่อนๆ ทำให้คนที่ขอกลับบ้านได้สำเร็จขยับยิ้มกว้าง

การได้เฝ้ามองมนุษย์นี่มันน่าสนใจดีจริง

อืม... จะว่าไป ระหว่างที่เขาโดนวางยาไปหนึ่งวันจะมีอะไรสนุกๆเกิดขึ้นบ้างมั้ยนะ

คิดพลางทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ของโต๊ะทำงานตัวโปรด พลางเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นเพื่อตามเช็คข่าวสารต่างๆ

พ่อค้าข่าวหนุ่มประมวลและจัดเก็บข่าวสารเหล่านั้นลงในหัวอย่างรวดเร็วตั้งแต่ข่าวเล็กๆไปถึงข่าวใหญ่ที่อาจสร้างเงินมหาศาลให้เขา

และแล้วดวงตาสีแดงก็เหลือบไปเห็นข่าวข่าวหนึ่งบนหน้าจอ

หึหึ ดูเหมือนที่เขาซัดพวกลูกจ๊อกมาเฟียไปจะเป็นข่าวใหญ่พอดู

รอยยิ้มระรื่นตามแบบฉบับเจ้าตัวผุดพรายขึ้นบนเรียวปากเมื่อสำผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างที่กระตุ้นต่อมความหฤหรรษ์ของเขาอย่างจัง ร่างเพรียวผละออกจากโต๊ะ พลางฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี

ออกไปหา'เรื่อง'ดีกว่า...

ไม่สิ หรือว่าควรจะเรียกว่าเรื่องมันวิ่งมาหาเขาเองดี?

อิซายะยิ้มกว้าง เมื่อเปิดประตูออกก็พบกับคนนับสิบที่ถือปืนมาต้อนรับเขาถึงแมนชั่น

"แหม...ดูเหมือนคราวนี้จะมีหัวคิดขึ้นมาหน่อยนะ"

เอาล่ะ...

มาคอยดูซิว่า คราวนี้คำสาปจะห้ามไม่ให้เขาโดนฆ่าตายได้อีกหรือเปล่า...

 

เพราะฉันไม่อยากเห็นแววตานั้น

ขอร้องล่ะ...

ถ้าฉันต้องถูกชิสึจังฆ่าจริงๆ

ขอให้ฆ่าฉันในยามหลับได้มั้ย...

 

TBC.

 
 
 
ขอบคุณทุกๆคอมเม้นต์และผีทุกท่านที่มาแวะเวียน(แต่เม้นท์ซักหน่อยก็ีดีน๊าาาา)
ปั่นแบบไม่ได้อ่านก่อนลง พิมพ์ผิดภาษาเน่าก็ขออภัยนะฮะ(จขบ.มันพิมพ์ในโทรศัพท์~~~~ เพราะเข้าคอมจะไปเกรียนในเกมอย่างเดียว กร๊ากกก)
 
เจอกันอีกครั้งวันจันทร์หน้าละกันนะครับ^-^
 
 
 
Ps.ฟิคนี้ชอบแกล้งเกรียน มันมันส์พ่ะย่ะค่ะ!!
PPs. ขอโทษที่ฟิคนี้อาจไม่หวาน เออ.... ความจริงก็คือไม่หวานเลยนั่นล่ะ เพราะผมถนัดแต่รังแกเ้กรียนนน ฮา
Ppps. สังเกตุมั้ย... ฟิคนี้กีทีกี่ทีก็5คอมเม้นท์=w= เพิ่มได้แต่อย่าหดลงนะฮะ!!
 

Comment

Comment:

Tweet

โฮกกกกกกกกกกกก
เศร้าแทนอิซาอะT_T

#10 By kurakuma (118.172.222.55) on 2010-12-05 23:01

ชิสึจังป้อนข้าว *0*
คำสาปนั่นมีผลไม่ให้ตายหรอ
หรือยังไง แต่ถึงไม่มีคำสาปเกรียน
ก็ห้ามตายน้า ไม่งั้นเรื่องก็จบเศร้านะซิ
ไม่อ๊าววววว

#9 By เยี่ยมชม (58.8.66.187) on 2010-11-11 18:24

ฟิคนี้น่าติดตามสุดๆ

ลุ้นค่ะ confused smile

#8 By ๋Re (125.27.188.185) on 2010-10-22 16:21

อรั๊งงงงงงง ชิสึจังดูแลเกรียนด้วยล่ะ ฮว๊ากกกก

ชอบชื่อเรื่องภาษาไทยจริงจัง

#7 By หมาน่อย (58.11.80.178) on 2010-10-17 15:49

ลืมดูPpps. !!!

เม้นท์เพิ่มเป็น6คอมเม้นท์ฮร่ะ!!!!

...เพื่ออะไรวะเนี่ย.."OTL

#6 By ShoLiCoN on 2010-10-15 23:39

แอร๊ยยยยยยยย

...นี่คือคอมเม้นท์?

หนุกโฮกกกกกกกก

ปล.ฟิคนี้ได้ใจจริงๆ เกรียนเจ็บตัว

ชอบบบบบ

#5 By ShoLiCoN on 2010-10-15 23:38

ชื่อเรื่องภาษาไทยนั่นมันอะไรคะ!! *หัวเราะใส่เกรียน*

แล้วก็...จะซึนกันไปถึงเมื่อไหร่มิทราบบบ /ปาหมอน
ใส่หน้าชิซึน แหง่งงงง แหง่งงง!!

ว่าแต่...ป้อนทางอื่น? แฮ่กๆๆๆ /ปาดเลือด
(ไม่รู้อิซาคิดอะไร แต่แม่ยกจิ้นไปโลกหน้าแล้ว กร๊าก)
ชิซึนขา แอบ(?)มองชาวบ้านตอนหลับนี่....
โรคจิตใช้ได้นะกร๊ะ กร๊ากกกก *โดนตู้น้ำขยี้*

พอพูดถึงคำสาปแล้ว...ทรายก็เหลือบไปมองฉาก
หลังของบล็อกทุกทีเลย...OTL ยร์ให้อินายเองสินะ
เซบาสตี้ นายใช่ม่ะ ที่เป็นคนสาปอิศยาน่ะ หา=[]=;

ปะลอ. เค้าเชียร์ให้อิซะโดนปล้ำ เอ้ย โดนฆ่าตาย
(คาอกชิสึจัง)ล่ะ เครี๊ยกกกก /โดนมีดจ้วงพุง
ปล้ำเลย2. รังแกเกรียนเป็นอะไรที่กิ๊วก๊าวค่ะ
แต่คนอ่านนี่ ทรมานไตไปกับเกรียนอ่ะ (ฮ่า)
ปล้ำเลย(สิ)3. ทำไมรู้สึกว่าเกรียนมันถึงโดนลอบ(?)
ทำร้ายบ่อยจริงฟระ OTL เป็นมาโซเหรอนาย!
ปู่หล่อว4. ห๊ะ? โอเคค่ะ...เม้นท์เยอะเกินไม่ดีOTL
เหมือนเรื่องนี้อิซายะจะเจ็บตัวบ่อย (ฮา)
ชิสึโอะนี่รุนแรงกับคนป่วยด้วยแฮะsad smile
มาอัพต่ออย่างด่วนเลยค่ะ!

#3 By IsaI (125.24.189.125) on 2010-10-15 17:45

โฮกก ชิสึจังมาดูแลเกรียนน้อยด้วย cry

จะรออ่านต่อนะคะ confused smile

#2 By 0 on 2010-10-15 14:55

โฮรกกกกก

ชิสึจังเป็นพยาบาลส่วนตัวให้อิซายะสินะคะ !!!
อ๊ากก

#1 By ora_kaoru* on 2010-10-15 14:21