[DRRR!]Stop! You're Mine#1

posted on 11 Oct 2010 15:29 by moekitsune
สวัสดีครับ
จากเอนทรี่ก่อน....ผีเยอะเนอะ=w= โดนตบ//
ไปต่อกันดีกว่า จขบ.ขี้เกียจพล่ามเหมือนกัน ฮา
 
 
 
 
 
 
 

อิซายะรักมนุษย์...

เขาชอบที่จะเฝ้าดูผู้คนจนทำให้ล่วงรู้พฤติกรรมและอ่านใจมนุษย์ได้อย่างทะลุปุโปร่ง

หากแต่มีคนๆหนึ่งที่ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่เคยเข้าใจความคิดเลยสักนิด

เฮย์วาจิมะ ชิสึโอะ...

 

Fic Durarara!

Stop! You're mine

 

Author:: OujiKitsu

Pairing:: Shizaya(Shizuo x Izaya)

Warning:: Yaoi

Rate:: NC-17 in general PG in this chapter

 

 "ห้องของชิสึจังนี่เรียบร้อยกว่าที่ฉันคิดซะอีกนะ"เสียงระรื่นของพ่อค้าขายข่าวดังขื้นในขณะที่ดวงตาคู่สวยมองไปรอบๆ ทำให้คนที่กำลังหยิบกล่องยาอยู่นั้นปรายตามามองขึงๆ ก่อนจะกระชากแขนเรียวของอีกฝ่ายอย่างไม่มีความนุ่มนวนสักนิด ทำให้คนเจ็บครางออกมาเบาๆ

"ชิสึจัง....ไม่ดีใจหรอ ถ้าฉันเกิดตายไปจริงๆ"เรียวปากงามเอ่ยถามศัตรูคู่อาฆาตตลอดเจ็ดปีของตน

คำถามที่ทำให้มือที่กำลังราดแอลกอฮอล์ตามบาดแผลนั้นหยุดชะงัก นัยน์ตาสีน้ำตาลทองใต้แว่นกันแดดเบือนมาสบกับดวงตาคู่สีแดงของคนขายข่าวที่นั่งรอฟังคำตอบหน้านิ่ง ทั้งที่ในใจกลับเต้นรัว

ทั้งๆที่ตนก็รู้คำตอบนั้นดี...หากแต่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม

"ถ้าแกตายไป ฉันก็ต้องดีใจอยู่แล้ว"

คำตอบที่ไม่ได้ผิดจากที่คิดไว้สักนิด เขาหลับตาลง พร้อมยิ้มออกมาบางๆ

อา... ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆกันนะ

"แต่นั่นหมายถึงแกที่ตายด้วยมือฉัน ไม่ใช่ไอ้บ้าที่ไหน"พูดจบ ชายหนุ่มในชุดบาร์เทนเดอร์ก็พันแผลให้ร่างบางจนเสร็จแม้จะทุลักทุเลไปสักหน่อยก็ตามที

อิซายะมองดูแขนของตนที่มีผ้าพันแผลขาวสะอาดพันอยู่อย่างหาความเรียบร้อยไม่ได้แล้วอมยิ้มน้อยๆ

สมกับเป็นชิสึจังจริงๆ

"ขอบใจมากนะชิสึจัง บ๊ายบาย"ทว่ายังไม่ทันได้วิ่งออกจากห้อง ร่างเพรียวก็ถูกฉุดให้นั่งลงที่เดิม พร้อมใบหน้าคมที่โน้มเข้ามาใกล้

"ชิสึจัง?"

ดวงตาสีแดงสบกับดวงตาดุๆที่อยู่ใกล้กว่าทุกที ลมหายใจอุ่นร้อนซึ่งเป่ารดนั้น ทำให้ผิวหน้าขาวขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้

"ตาแกไปโดนอะไรมา"คนสมองโปรโตซัวที่ดูจะฉลาดขึ้นมาผิดเวลาเค้นถามคนที่กำลังยิ้มระรื่นราวกับตั้งใจยั่วโมโหเขา

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ตาฉันก็ปกติดีทุกอย่างนี่หน่า"อิซายะตีหน้าซื่อตอบอย่างแนบเนียน หากแต่มือหนาที่บีบกรามของเขาแน่น บ่งบอกว่าคนตรงหน้านั้นไม่เชื่อ

โว้ยยย มาฉลาดทำไมตอนนี้กัน

สมองอันปราดเปรื่องที่เจ้าตัวใช้มันหลบเลี่ยงคนที่ดีแต่ใช้กำลังอย่างชิสึโอะมาตลอดกำลังคิดหาทางหลบหนีออกจากสถานการณ์ตรงหน้า และดูเหมือนพระเจ้าจะเข้าข้าง เมื่อเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น ทำให้คนที่จ้องเขาเขม่งชะงักไปชั่วครู่ อิซายะจึงอาสัยความปราดเปรียวของตนกระโดดผลุบไปยังประตูเหมือนแมวตัวเขื่อง โดยไม่วายหันมายิ้มหวานยั่วโมโห

"ฉันบอกแล้ว... ว่าอย่างเธอจับฉันไม่ได้หรอกนะชิสึจัง"พูดจบ ร่างเพรียวลมก็วิ่งพรวดออกไปโดยมีเสียงคำรามชื่อของตนไล่หลังมา

"อิ~ซา~ยะ~คุง"

ชายหนุ่มผมสีดำหัวเราะร่วนอย่างร่าเริง ก่อนที่มือเรียวจะดูชื่อของคนที่โทรมาช่วยชีวิตเขาได้อย่างเฉียดฉิว

พลัน... แววตาของพ่อค้าข่าวก็แปรเปลี่ยนไป

"หือม์... วางแผนอะไรอยู่กันนะ เจ้าหนูสกปรกพวกนั้น"เขาแลบลิ้นเลียริมฝีบาก ดวงตาคู่งามเต้นระริกราวเด็กได้ของเล่นใหม่

มนุษย์...

มนุษย์ที่พยายามดิ้นรนเพื่อมีชีวิตรอดต่อไป

เขารักมนุษย์...

เพราะไม่ว่ามนุษย์จะทำอะไร ผลลัพท์ก็จะออกมาเป็นอย่างที่เขาคิดอยู่ดี

                         ********

  ร่างเพรียวบางก้าวเข้ามาในห้องของตน มือบางโยนเสื้อโค้ทขนเฟอร์ไว้บนโซฟา เดินไปเปิดแอร์ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง

อา...ให้ตายสิน่า

นิ้วเรียวแตะลงบนดวงตาซ้ายของตน ก่อนถอดคอนแทคเลนส์ออกมา

นัยน์ตาข้างนั้น... แม้จะยังเป็นสีแดง หากแต่มีบางส่วนที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ

แน่นอนว่ามันไม่ได้ทำให้เขามองไม่เห็น แต่การจะต้องใส่คอนแทคเลนส์ตลอดมันก็ยุ่งยากเหมือนกันนะ

แถมเรื่องนี้ถ้าชิสึจังเกิดถามขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ไม่รู้จะตอบยังไง

แม้จะรู้ว่าสมองโปรโตซัวแบบนั้นคงลืมไปแล้วก็ตามทีเถอะ...

"ฉันเป็นคนคุมเกมนี้...และจะไม่มีใครมาควบคุมฉันได้ แม้แต่คำสาปบ้าๆนี่"

อิเคคุบุโระเป็นเมื่องที่น่าอัศจรรย์...

ทั้งภูติสาวนักซิ่งไร้หัว

ดาบมารไซกะที่หลงรักมนุษย์

แล้วใยการมีคำสาปจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้กัน...

                       ********

  ฝ่าเท้าเปล่าเปลือยย่างก้าวไปตามเส้นทางที่ถูกชะโลมไปด้วยหยาดน้ำสีแดงสดอันตัดกับผิวเนื้อขาวซีด

กลิ่นที่ลอยขึ้นมาแตะจมูก คือกลิ่นที่ชายหนุ่มรู้จักมันดี

กลิ่นเลือด....

โกเมนเม็ดงามทอดมองธาราสีเดียวกับนัยน์ตาของตนอย่างเหม่อลอย

ทำไม...

ทำไมกันนะ

ราวกับว่าเขารู้จักที่นี่ ทั้งที่มั่นใจว่าไม่เคยมาสักครั้ง

'นี่... มาพนันกันมั้ยล่ะ'

เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากความเวิ้งว้าง ทำให้ร่างเพรียวบางพลันหยุดชะงัก

'นี่...โอริฮาระ อิซายะ เรามาพนันกันมั้ย'

สายลมแรงไร้ที่มาพัดพรู ทำให้เส้นผมสีดำปลิวไหว คลอเคลียกับดวงตาคู่งามซี่งหรี่ลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

เสียงนี้อีกแล้ว...

เจ้าเสียงที่คอยดังขึ้นในหัวเขาบ่อยๆ

'ครั้งนี้... เธอจะไม่สามารถหนีคนๆนั้นได้เหมือนที่ผ่านมา เธอจะต้องตายด้วยมือของเขาอย่างแน่นอน....

แต่ว่านะ ถ้าเธอชนะฉันได้ ฉันจะทำให้เธอหลุดพ้นจากคำสาปแช่งนั่นเอง แต่ในทางกลับกัน ถ้าหากเธอแพ้...

ฉันจะทำให้เธอไม่มีวันพบคนๆนั้นอีก'

สิ้นเสียง หยาดโลหิตที่เจิ่งนองเป็นสายธารก็สาดกระเซ็น ย้อมร่างของชายหนุ่มให้กลายเป็นสีชาดฉานอันสดสวย...

ท่ามกลางสติที่เลือนลาง กลับมีเสียงหนื่งดังขึ้นอย่างแจ่มชัดจนหัวใจรู้สึกเจ็บแปล่บ

"ฉันจะตามฆ่าแก... ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ อีกกี่ชาติ หรือจะตลอดการ ฉันก็จะทำให้แกตายอย่างทรมาณด้วยมือของฉันเอง อิซายะ!"

                                     *******

!

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวขึ้นจากโซฟาสีดำ นัยน์ตาทั้งสองเบิกกว้าง ดวงหน้าคมหวานซีดเผือดไร้สีเลือด

ฝัน....

พ่อค้าข่าวถอนหายใจยาว มือเรียวยกขึ้นเสยเส้นผมชื้นเหงื่อขึ้น ทั้งที่อุณหภูมิในห้องก็ไม่ได้ร้อนเลยสักนิด

นี่เขาเพลียจนเผลอหลับไปหรอเนี่ย

เขาเอื้อมมือไปหยิบน้ำบนโต๊ะมาดื่ม แต่ก็พลันชะงักกึกเมื่อเห็นเงาสะท้อนรำไรบนผิวน้ำนั้น

ตาข้างซ้ายของเขา...กำลังเปลี่ยนเป็นสีดำจนหมด

เวลาน้อยลงทุกทีแล้วสินะ...

อิซายะกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคอที่แห้งผาก ปรือนัยน์ตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสองสีลง ก่อนลำพึงออกมาแผ่วเบา

"อย่างชิสึจังน่ะ...ฆ่าฉันไม่ได้หรอก"

ใช่...

เพราะหลายชาติที่ผ่านมา เขาก็ไม่เคยตายด้วยมือของคนที่คอยแต่วิ่งไล่เขาสักครั้ง...

อา... เกมไล่จับ ที่ดำเนินมาเนิ่นนาน หากแต่มีเพียงเขาคนเดียวที่จำได้

"เพราะอย่างนั้นไง ฉันถึงบอกว่าชิสึจังมันสมองโปรโตซัว"

ทว่า...คงมีเรื่องเดียว ที่ไม่ว่าชาติไหนๆคู่ปรับตลอดกาลของเขาก็ยังจำได้เสมอ

"ชิสึจัง...เกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอ"

ไม่ว่าเมื่อไหร่... ชิสึโอะก็ไม่เคยคุยกับเขาดีๆ ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีความทรงจำ ดวงตาคู่นั้นที่มองมาก็มีแต่ความโกรธเกลียด

อิซายะรักมนุษย์...

หากแต่ไม่มีมนุษย์คนไหนรักเขา ซึ่งตลอดมาเขาคิดว่านั่นหาใช่เรื่องสำคัญ

แต่ตอนนี้...เขาพบว่ามีคนๆหนึ่งที่เขาไม่อยากโดนเกลียด...

แม้รู้ดีว่านั่นไม่มีทางเป็นไปได้ก็ตาม...

 

 

TBC.

 

 

เครียดเนอะ ดาร์คเนอะ*โดนถีบ*

ความจริงตั้งชื่อฟิคให้ดูสดใส๊เพื่อกันตัวเองทำฟิคดาร์ค แต่ไม่ได้ผลเเหะ ฮา

ความจริงมันคือพล็อตนิยายออริที่นำมายัดลลงฟิคฮะ *โดนถีบอีกรอบ//*

ไปก่อนเน้ออออออออ เจอกันเอนทรี่หน้าครับผม

 

ปล.งานIKE EKI คงอดไปอ่ะ วิกยังไม่ชำแหละ ชุดยังไม่ได้ทำ อดไปเกรียนเลย กร๊ากกกกกก 

Comment

Comment:

Tweet

อิซายะน่าสงสาร
แต่ทำไมถึงมีคำสาปติดตัวได้ละ
ติดตามๆ

#6 By เยี่ยมชม (58.8.66.187) on 2010-11-11 17:32

งงแฮะ

แต่ดาร์คดี ชอบๆ

เกรียนน่าสงสารแล้วรู้สึกดีจริงๆsad smile

#5 By ShoLiCoN on 2010-10-12 16:42

เกรียนต้องสาป
เค้าจะรออ่านต่อน้าาาาาาาาาาcry

#4 By zenni-zensan on 2010-10-11 18:38

...../คว่ำโต๊ะ
โปรโตซัวส์!! กรี๊ดดดดด ชิสึจัง อย่าซึนน่า!!
แอร๊..อิซายะคนสวย(?)ของเค้า...

เป็นไปได้สิ ชิสึจังน่ะ แค่ซึนเดเระเท่านั้นเองนะเธอว์!!
*กอดๆอิซาเกรียน*
จะเอาตอนต่อไปค่ะ จะเอาตอนต่อไป! /ดิ้นแด่วๆ(ฮา)
ดาร์ค จริงๆ ด้วย -..-
อิซายะจะเป็นอะไรไหมนี่!?

#2 By IsaI (125.24.220.27) on 2010-10-11 16:34

สงสารอิซาค่ะ ; w ;

#1 By ora_kaoru* on 2010-10-11 16:28