[KHR]In i sangue cielo 10069[One shot]

posted on 08 Oct 2010 17:19 by moekitsune
เอนทรี่ที่3ของวัน=[]=
สุดท้ายเเล้วฮะ ขออภัยที่จิ้งจอกอัพเยอะ พอดีไหที่ต้องทุบมันเยอะ(วิ่งหลบตรีน//)
 
เป็นฟิคที่แต่งไว้นานมากกกกกก.....
เกือบลืมไปแล้วทีเดียว- -'''
กันการลืม เลยขุดเอามันมาอัพซะ
 
ไม่พล่ามมาก จัดไปเลยย
 
 
 

[KHR] In i sangue cielo [10069]

 

 

 

  

นภา.... คือผืนฟ้ากว้างซึ่งโอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง...

แต่เมื่อไรกันนะ... ที่ท้องฟ้าที่เขาเห็น มันไม่ใช่สีฟ้าอีกต่อไป...

 

Author:: OujiKitsu

Pairing:: 10069 Byakuran*Mukuro

Warning:: Yaoi

Rate:: PG-13

 

In i sangue cielo [ในนภาสีเลือด]

 

 

 

"คุณกำลังจะตาย..."เสียงนุ่มกังวาลดังขึ้นท่ามกลางสีแดงฉานที่สาดกระเซ็นไปทั่ว

"ฉันคิดว่ามันดีออกนะที่ได้ตายในอ้อมแขนเธอ..."เรียวปากซีดขยับเอ่ยอย่างแผ่วเบา พร้อมเปลือกตาหนักอึ้งที่ขยับเปิดออก เผยให้เห็นนัยน์ตาสีม่วงอเมทีสต์สวย

"มุคุโร่คุง"

เจ้าของนามนั้นเพียงเหยียดยิ้มที่แลดูราวกับจะเย้ยหยันอยู่ในที ดวงตาสองสีคู่งามมองดูร่างสูงของนภาโลหิต

แทบไม่เหลือเค้าของผู้ที่เกือบจะได้โลกมาครอบครอง...

"แม้แต่ตอนนี้... คุณก็ยังพูดเล่นอีกหรอครับ"ร่างเพรียวใต้ชุดหนังนั่งลงบนพื้น มือเรียวประครองศรีษะที่ปรกคลุมด้วยเส้นผมสีขาวสะอาดสมนามกล้วยไม้ขาวขึ้นมาหนุนตัก

"ทั้งๆที่อีกไม่นาน คุณก็จะตายแท้ๆ"

"ฉันก็พูดตามที่คิดนั่นแหละ"เบียคุรันพูดยิ้มๆ ไม่เกรงกลัวต่อความตายที่กำลังมาเยือนสักนิด

เพราะได้เตรียมใจไว้แล้ว ตั้งแต่ตอนที่ลงมือละเลงนภานั้นด้วยโลหิตก่ำฉาน

"เคยคิดมั้ยครับ... ว่าหากคุณไม่คิดช่วงชิงทุกอย่าง คุณก็ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้... คุณก็จะเป็นเพียงเบียคุรัน แจสโซ คนธรรมดาที่ใช้ชีวิตธรรมดาไปอีกยาวนาน"ถาม... พลางสบลึกลงไปในดวงตาสีม่วงที่พราวระริก

"ไม่..."คำตอบที่ทำให้เขาชะงัก ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในยามที่สดับยินประโยคถัดมาของอดีตราชันย์แห่งมีลฟีลโอเล่

"เพราะว่า... ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ฉันเลือก ต่อให้ย้อนเวลากลับไปเลือกใหม่ ฉันก็เลือกที่จะเป็นเบียคุรันแห่งมีลฟีลโอเล่ และที่สำคัญ... มันทำให้ฉันได้เจอกับเธอ"มือขาวที่ถูกแต่งแต้มด้วยโลหิตแดงฉานยกขึ้นแตะดวงหน้างามสคราญเบาๆ พร้อมความอ่อนโยนที่สายหมอกไม่เคยเห็นมาก่อนได้ปรากฏขึ้นในแววตาสีม่วงอ่อน

"คึหึหึ... ไม่ว่ายังไงคุณก็เป็นคุณสินะ... คุณเบียคุรัน"ว่าพางทาบฝ่ามือของตนลงบนมือขาว นัยน์ตาสีไม่เข้าคู่ปรือลงแช่มช้า

"เพราะแบบนี้ผมถึงได้เกลียดคุณ"

ประโยคที่เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากเรียวปากบาง

"ฉันได้ยินจนชินแล้วล่ะ... ที่รัก"พูดพลางใช้มืออีกข้างเกี่ยวพันเส้นผมสีน้ำเงินเล่น

แต่ไม่ว่ายังไง... เขาก็ยังรัก...

โรคุโด มุคุโร่คุง คนเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาหลงได้ถึงขนาดนี้...

"คึหึหึ... คำว่ารักของคุณ ผมก็ได้ยินจนเบื่อแล้วเหมือนกันล่ะครับ"

มุคุโร่เกลียดเบียคุรันตั้งแต่แรกเห็น...

เหมือนมีบางอย่างในตัวเขาที่ปฏเสทคนคนนี้มาตลอด

และตอนนี้... เขาก็รู้แล้วว่าทำไมถึงได้เกลียดเหลือเกิน...

นั่นก็เพราะ... ตัวตนอันเพียบพร้อมเจิดจรัสนั้นมันช่างตรงกันข้ามกับเขาที่เป็นความดำมืด เด็กที่เกิดมาเพียงเพื่อการทดลอง

"ทำไม... คุณถึงอยากครอบครองโลกนี้ล่ะครับ โลกอันโสมมที่เต็มไปด้วยผู้คนที่น่ารังเกลียด"เอ่ยถามออกมาอย่างแผ่วเบา ดวงตาสองสีสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"ก็เพราะโลกนี้มันสกปรก ผู้คนต่างรู้ดีแต่ก็ยังก้มหน้ายอมรับ แต่ว่าฉันไม่ใช่ ฉันไม่ยอมดูอยู่เฉยๆ แต่จะลงมือเปลี่ยนมัน อย่างน้อย...ก็เพื่อเธอ"ร่างสูงที่ชุ่มโลหิตฝืนลุกขึ้น ดวงตาสองคู่สบอยู่ในระดับเดียวกัน

"ฉันอยากมองหน้าเธออย่างนี้ไปตลอดจังเลย... มุคุโร่คุง"

มือบางแตะเส้นผมสีขาว ไล่มาจนถึงลำคอ ก่อนจะโอบรั้งมาแนบชิด

"ผมไม่ไปไหนหรอกครับ...."พูดพลางหลับตาลงเพื่อเก็บซ่อนแววตาของตนไว้

"ผมจะอยู่กับคุณไปตลอด คุณเบียคุรัน"เสียงนั้นยังคงเรียบเฉย แม้จะรู้สึกได้ถึงหัวใจของร่างสูงที่แผ่วลงทุกที

"ฮะๆๆ พอคิดๆดู... มันก็นานเหมือนกันนะ ทำให้ฉันชักเหนื่อยแล้วสิ..."เปลือกตาอันหนักอึ้งปรือลงอย่างอ่อนล้า ก่อนที่กล้วยไม้ขาวจะโรยราอย่างงดงาม

"ฉันรักเธอ... มุคุโร่คุง"

มือเรียวกำแน่น...

จนท้ายสุดแล้ว... เขาก็ไม่อาจเอ่ยคำว่ารักออกมาจากปากได้...

"พอ... แล้วล่ะครับ โลกนี้น่ะ คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนมันเพื่อผมเลย... แต่ว่า"ดวงหน้างามแนบลงบนเส้นผมสีสะอาดอ่อนนุ่ม รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนมุมปาก

"ขอบคุณนะครับ... คุณเบียคุรัน"

 

Fin



Comment

Comment:

Tweet

ป๊าดดดดดดดดด

ซึนได้อีกนะมุคุ
อ่านแล้วทรมานใจ อิป๋าค่อยๆตายบนตักของมุคุ ฮือๆๆ

ชอบประโยคสุดท้ายของมุคุมาก ขอบคุณเป็นคำพูดสั้นๆ แต่กินใจ รู้สึกได้เลยว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา มุคุโร่รู้สึกยังไงกับเบียคุรัน น้ำตาคลอเลยค่ะ

#2 By blood_hana on 2010-10-12 19:30

.....

สั้น

ง่าย

ได้อารมย์สุดๆ

เศร้าอ่ะ T^T !!!

#1 By ด.ญ.พ.ศ. on 2010-10-08 17:58