[KHR FIC] Sakura no Utai [1869]

posted on 17 May 2010 16:15 by moekitsune

 สวัสดีครับ...

 

ทั้งๆที่บอกว่าจะไม่อัพซะกพัก เอาเข้าจริงๆก็กลับมาอัพอีกเเล้วเเหะ*หัวเราะ*

 

ช่วงนี้ไม่ค่อยมีอะไร ก็เลยขออัพฟิคไปพลางๆก่อนเเล้วกันนะครับ

 

เป็นฟิคที่เเต่งจากความอยากล้วนๆ ภาษาอาจจะไม่ดี(ตั้งใจจะให้PG-15 แต่แอบมีครอบขาวนิดนึง... นิดเดียวจริงๆ!=[]=) ยังไงก็ขอความกรุณาด้วยครับ *โค้ง

 

ยังไงก็.... เม้นท์กันซักนิดก็ดีนะครับผม บล๊อคมันร้างงง(อย่าให้ผมอยู่คนเดียวสิT^T)

ฟิคนี้จะยายามไม่เรทมาก นิดๆหน่อยๆพอละกันเนอะ=w=

เอาล่ะ เชิญอ่านกันได้เลย~~~

 

 

 

 

 Author: MoEKitsu

Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Pairing:
 1869[Hibari x Mukuro]

Rate:PG-15 NC-17(นิดนึง=w=)

Warning: This is Yaoi FanFiction [Boy x Boy]

 

[KHR] Sakura no utai[1869]

   แว่วเสียงเพลงบรรเลงพลิ้ว...

สายลมปลิวพัดผ่านสายหมอกหนา...

โอ้... เจ้าสายหมอกแสนงามตา

จงอย่าได้ลืมซากุระนั้นไป

 

-1-

 เสียงเพลงจากเฮดเซ็ทดังขึ้นเบาที่ริมโสต...

เพลงที่ถูกขับร้องด้วยกระแสเสียงนุ่มทุ้มล้ำลึกฟังติดหูจนทะยานขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งในเวลาเพียงไม่ถึงสัปดาห์

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่โตเบือนไปมองป้ายโฆษนาขนาดใหญ่ที่ตั้งตณะหง่านเคียงข้างตึกสูงใจกลางเมือง

ภาพของชายหนุ่มที่ยืนเปลือยอกโชว์ผิวขาวสะอาดราวหิมะ เส้นผมสีน้ำเงินสวย

ถูกปล่อยยาว ทิ้งปอยผมบางส่วนให้ปรกลงบนดวงหน้าคมหวานที่สวยกว่าหญิงสาวเสียอีก ยิ่งประกอบกับนัยน์ตาสองสีที่ปรือน้อยๆกับเรียวปากสีสดซึ่งแลดูเชิญชวน ทำให้หลายๆคนมองข้ามคำโฆษนาบนป้ายไปเสียหมด

โรคุโด มุคุโร่ นายแบบสดใหม่ของวงการที่มีทั้งเรือนร่างกระชากใจสาวและใบหน้ากระชากใจหนุ่ม ไม่ว่าอะไรที่เขาเป็นพรีเซนเตอร์ล้วนขายได้หมดตั้งแต่เสื้อผ้ายันยาฆ่าแมลงสาบ เรียกได้ว่าเป็นดาวจรัสฟ้าที่มาต่อชีวิตบริษัทจะเจ๊งแหล่ไม่เจ๊งแหล่อย่างวองโกเล่ได้เป็นอย่างดี

กระทั่งถูกจับมาร้องเพลงก็ยังขายได้ดีกว่านักร้องบางคนเสียด้วยซ้ำไป...

"ช่วงนี้บริษัทเราทำรายได้ได้ดีนะครับ

เอ็มวีเพลง 'Sakura Hime' ที่เพิ่งปล่อยไปก็ได้เรทติ้งจากโทรทัศน์กว่าสามเปอร์เซ็นด้วย"เสียงรายงานจากคนตาสีเขียวทำให้ซาวาดะ สึนะโยชิ ประธานรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ถอดเฮทเซ็ทออก พลางพยักหน้า

"ทั้งหมดก็เพราะโรคุโด มุคุโร่เค้าล่ะนะ"ว่าพลางยิ้มอ่อนๆด้วยความโล่งอก

อย่างน้อยวองโกเล่ก็ไม่ได้ล่มไปในยุคของเขา... ไม่งั้นล่ะก็ เขาคงไม่มีหน้าไปพบปู่ทวดแหงๆ

"พรุ่งนี้ช่วยตามมุคุโร่มาที่บริษัทด้วยนะโกคุเดระคุง ทางแชแนลมีนัดคุยงานพรีเซนเตอร์น้ำหอมตอนบ่ายโมง"ประธานหนุ่มหน้าอ่อนสั่งซึ่งโกคุเดระก็พยัคหน้าอย่างแข็งขัน

"ได้เลยครับ ท่านประธานรุ่นที่สิบ"

                         *******

  เธอคือซากุระ...

ทั้งงดงามและชวนให้น่าถนุถนอม

ก่อนที่สายหมอกจะลาลับ ขอให้ผมได้กอดเธอจะได้ไหม...

...เจ้าหญิงของผม...

 

  เสียงนุ่มที่เข้ากับเมโลดี้ดังขึ้น นัยน์ตาคู่คมมองดูภาพของเอมวีเพลงฮิตที่เพิ่งเปิดตัวมาสดๆร้อนๆ

 

  อย่าได้บอกให้ลืมเลย...

เพราะผมคงลืมเธอไม่ได้

ทั้งความอ่อนโยน ความร้อน ความเปราะบางของเธอ...

...มันทำให้ผมลืมเธอไม่ลง...

 

ภาพของชายหนุ่มผมสีสวยผู้มีตาสองสี

อันแปลกประหลาดในชุดกิโมโนยืนอยู่ใต้ต้นซากุระ มือเรียวพยายามเอื้อมไปให้ถึงหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาโศกล้ำ สื่ออารมณ์เพลงออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

 

ทั้งที่เธอเคยบอกให้ผมสัญญา

จำได้มั้ย ถึงคำสาบานใต้ต้นซากุระในวันนั้น...

   แว่วเสียงเพลงบรรเลงพลิ้ว...

สายลมปลิวพัดผ่านสายหมอกหนา...

โอ้... เจ้าสายหมอกแสนงามตา

จงอย่าได้ลืมซากุระนั้นไป

 

แล้วเหตุใดตอนนี้... จึงบอกให้ผมลืม

 

น้ำตาเม็ดเล็กหลั่งใหลจากนัยน์ตาสองสี

มือบางของหญิงสาวผมสีม่วงผู้สวมกิโมโนลายซากุระแตะลงบนใบหน้าของชายหนุ่มเบาๆ

 

  อย่าได้บอกให้ลืมเลย...

เพราะผมคงลืมเธอไม่ได้

ทั้งความอ่อนโยน ความร้อน ความเปราะบางของเธอ...

...มันทำให้ผมลืมเธอไม่ลง...

 

ร่างสูงลุกขึ้นจากพื้นซึ่งทับถมไปด้วยกลีบซากุระสีชมพูม่วง พร้อมรวบร่างอรชรของเจ้าหญิงมาไว้ในอ้อมแขน

 

 ทั้งที่เธอเคยบอกให้ผมสัญญา

จำได้มั้ย ถึงคำสาบานใต้ต้นซากุระในวันนั้น...

   แว่วเสียงเพลงบรรเลงพลิ้ว...

สายลมปลิวพัดผ่านสายหมอกหนา...

โอ้... เจ้าสายหมอกแสนงามตา

จงอย่าได้ลืมซากุระนั้นไป

 

ตอนนี้....หากผมไม่อาจลืม...

...ก็ได้โปรดฆ่าผมด้วยจูบของเธอสิ เจ้า

หญิงของผม...

 

เมื่อถึงท่อนสุดท้ายของเพลง หญิงสาวในอ้อมแขนกว้างยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย ก่อนจะรั้งชายหนุ่มมาจุมพิตอย่างลึกซึ้ง กลีบซากุระปลิวว่อน ก่อนที่เมโลดี้จะเงียบหายไป...

 

นัยน์ตาสีนิลมองเอ็มวีเพลงที่เพิ่งจบลงไปด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"ผมได้ยินเสียงเพลง..."แว่วเสียงนุ่มที่ดังขึ้น พร้อมประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออก

"ดูเอ็มวีของผมอยู่หรอครับ เคียวยะ"ร่างขาวโพลนใต้เสื้อคลุมอาบน้ำซึ่งถูกใส่อย่างลวกๆเก้าออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่เส้นผมสีน้ำเงินยาวจรดเอวนั้นยังคงมีหยดน้ำเกาะพราว เรียวปากบางสีสดคลี่

ยิ้มน้อยๆที่แลดูเย้ายวนให้กับคนที่นั่งอยู่หน้าจอแอลซีดีขนาดยักษ์ของแมนชั่นหรูชั้นบนสุดที่ราคาทะลุเลขเจ็ดไปมากพอควร

"ไม่ได้บอกว่ามีฉากจูบ"เสียงดุๆของคนเป็นผู้จัดการซึ่งมีคิวบินไปสาขาใหญ่ที่อิตาลี่เพิ่งกลับมา ทำให้ตลอดเวลาที่ถ่ายทำเอ็มวีซากุระฮิเมะเขาไม่ได้อยู่ดูด้วยกล่าวขึ้น ทำให้มุคุโร่ยิ้มอย่างขำๆ พลางเดินไปนั่งบนโซฟากว้างข้างผู้จัดการอารมณ์บูด

"อย่าบอกนะว่าคุณหึง"นิ้วเรียวแตะลงบนเรียวปากสีชาดของตนที่ขยับเป็นรอยยิ้ม

นัยน์ตาสองสีพราวระยับ

"ไม่เอาน่า... นั่นโคลมนะครับ เธอกับผมก็เหมือนพี่น้องกัน อีกอย่าง..."เสียงนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่งามปรือลงอย่าง

ยั่วเย้า

"ถ้าแค่จูบล่ะก็ คุณก็ทำอยู่ทุกวันนี่ครับ"

กระซิบแผ่วที่ริมหูขาว ก่อนที่ร่างของเขา

จะถูกคนขี้หึงกระชากมาประทับจูบอย่างร้อนแรง ลิ้นร้อนควานไซร้เข้าไปในโพลงปากงาม ในขณะที่เรียวลิ้นเล็กก็ตอบกลับอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน

"อ๊ะ!"เสียงหวานร้องออกมาเบาๆ รับรู้ถึงรสสนิมของโลหิตจากแผลบนเรียวปากซึ่งฮิบาริทิ้งไว้ให้แทนบทลงโทษ

"วันหลังแกต้องบอกฉันก่อน ห้ามตัดสินใจเองเด็ดขาด"เขาสั่ง ก่อนจะลากลิ้นร้อนไปตามลำคอระหง ตลอดจนไหล่มลซึ่งเผยแก่สายตายามที่เสื้อคลุมนั้นเลื่อนหลุด ทิ้งรอยจูบสีสวยลงบนผิวขาวราวตรีตราจับจอง

"ผมต้องตามใจคุณอยู่แล้วล่ะครับ"ร่างบางกล่าวด้วยเสียงติดจะสั่นเครือตามอารมณ์ปรารถนาที่ก่อตัว ดวงหน้างามสะบัดขึ้นยามเมื่อลิ้นเปียกรุกไล่จากอกมาถึงต้นขา ในขณะที่นิ้วเรียวเริ่มจะหยอกเย้าบริเวณช่องทางสีหวาน

"อะ...เพราะผม ปะ...เป็นของคุณ อ๊าาา"เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อนิ้วเรียวยาว

รุกเข้ามาในช่องทางคับแคบ

"ใช่... แกเป็นของของฉัน"ผู้จัดการหนุ่ม

เอ่ย พลางประทับจูบลงบนดวงตาสองสีที่มีหยาดน้ำตาคลอ

"ของฉันคนเดียวเท่านั้น"

นิ้วเรียวถูกเพิ่มขึ้น ขยายปากทางที่คับแคบและอุ่นชื้นจนร่างงามกรีดร้องออกมา หากแต่เสียงครางนั้นก็ถูกปิดกั้นด้วยลิ้นร้อนและเรียวปากบางซึ่งตักตวงความหวานนั้นอย่างหิวกระหาย

"อือ...ทะ ทำให้ผม ปะ...เป็นของคุณสิครับ"เจ้าของเนตรสองสีร้องขอด้วยกระแสเสียงเว้าวอน ร่างสูงที่ทามทับอยู่จึงผละออก สูทเนื้อดีราคาแพงถูกถอดทิ้งบนพื้น

อย่างด้อยค่า ก่อนที่เรียวปากบางจะประทับจูบบนส่วนอ่อนไหวของร่างงามอย่างแผ่วเบาราวอยากกลั่นแกล้ง เรียกเสียง

ครางแผ่วอย่างไม่พอใจจากคนถูกแกล้ง

"คะ...เคียวยะ ผม...รักคุณ"เสียงหวานเอ่ยขาดห้วงก่อนที่จะกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อความแข็งขืนนั้นสอดผ่านเข้ามาในช่องทางสีลูกพีช เล็บยาวสีน้ำหมึกนั้นจิกลงบนมือขาวที่สอดประสานอยู่จนโลหิตซึมชื้น เพลงรักนั้นจึงยิ่งทวีความร้อนแรงจนสู่ที่สุดแห่งปราถนา

"ฉันไม่ต้องการความรักงี่เง่าอะไรนั่น"เสียงเข้มเอ่ย ก่อนจะซุกหน้าลงกับเรือนผมสีน้ำเงินเข้มที่หอมจางและยังคงเปียกชื้นอย่างเหนื่อยอ่อน

"ที่ฉันต้องการ....ก็คือแกคนเดียว"

 

Chapter1-fin-

 

 

จบบทหนึ่งง

 

การเว้นบรรทัดอาจจะมั่วๆนิดนึงนะครับ เเต่งในโน๊ตเเผท(ของโทรศัพท์- -+) ผมก็ไม่ค่อยได้ตรวจทานเท่าไหร่

 

เอาล่ะ เเค่นี้นะครับ!

 

คราวหน้า อาจจะกลับมาพบกับบทที่2....(ถ้ามีคนอ่านล่ะนะ *หัวเราะ*)

 

บายบีครีบผม>.<

 


Comment

Comment:

Tweet

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! ♥ q ♥
ชอบมากกค่ะ!

มุยั่วเกินไปแล้ววว~

#4 By Yoneo on 2010-11-18 20:36

ผมกรี๊ดได้มั๊ย?

มุคุยั่วได้ใจ ฮิก็..นะconfused smile

#3 By GIO (124.157.145.71) on 2010-10-29 01:28

หนุกม๊ากมาก
อิอิ
เราจาไปอ่านบท2แล้ว555confused smile

#2 By Manow จ้า (125.27.11.196) on 2010-07-10 00:33

ดีจร้าอัพเอนทรี่เสร็จล่ะแวะมาหาจ้า บะบายcry

#1 By NezuMiJi on 2010-05-17 17:28