[KHR fic] In brilliant red memolies and Independent[10069&G69]

posted on 16 May 2010 13:42 by moekitsune

กลับมาพบกันอีกเเล้ว!

 

ขยันอัพจริงๆ(ฮา)

 

คราวที่เเล้วมาเป็นเพลง คราวนี้มาเป็นฟิคกันบ้าง

 

เเต่งไว้นานพอควรเเล้วละครับ

 

อัพครั้งนี้ เเล้วคงจะดองไปประมาณซักอาทิตยฺนึง

 

ก็เลยมาเป็นสองเรื่องในเอนทรี่เดียวเลย*หัวเราะ*

 

[ความจริงคือขี้เกียจอัพหลายเอนทรี่ในวันเดัยวนะ-3-]

 

ไม่พูดมาก ไปอ่านกันเลยนะครับ

 

 

Author: MoEKitsu

Fandom: Katekyo HitmanReborn!

Pairing: G69 [Giotto x Mukuro]

Rate: PG-13 
Warning: This is Yaoi FanFiction [Boy x Boy]

 [KHR]In brilliant red memolies

 

   หากสายหมอกคือสิ่งที่มิอาจจับต้องได้...

สิ่งที่จะโอบอุ้มเจ้าหมอกแสนงามไว้ก็มีเพียงแค่ผืนนภาเท่านั้น...

 

KHR In brilliant red memolies

          แว่วเสียงดนตรีที่บรรเลงจากภายในคฤหาสถ์หลังงามใจกลางเมืองมิลานคลอไปกับเสียงพูดคุยของเหล่าคนที่มาร่วมงานเลี้ยง

  รถสปอร์ทสีดำขลับแล่นเข้าจอดที่หน้างานตราสีทองที่ประทับอยู่บนฝากระโปรงทำให้คนรีบเดินมาเปิดประตูอย่างนอบน้อม

....ตราของวองโกเล่....

ทันที่ประตูถูกเปิดออกบู๊ทดำมันปลาบก็แตะ

ลงบนพื้นพร้อมร่างเพรียวที่ก้าวออกมา

  ชั่วครู่ที่ทุกสรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบราวถูกร่างงามใต้ชุดสูทหางยาวสีดำซึ่งรับกับเรือนผมสีน้ำเงินเข้มที่รวบไว้ต่ำๆยาวจรดเอวนั้นสะกดเอาไว้ด้วยดวงหน้างามและท่วงท่าสง่าหากแต่เย้ายวนในยามที่มือเรียวยื่นไปให้หญิงสาวที่มาด้วยกันซึ่งค่อยๆเก้าลงมาจากรถคันหรู  เจ้าหล่อนคือผู้ที่มีเส้นผมสีม่วงตัดกับผิวขาวซึ่งซุกซ่อนอยู่ใต้เดรสสีเข้มโคลม โดคุโร่...

   ดังนั้นชายหนุ่มที่มากับเธอคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผู้พิทักษ์สายหมอกที่แทบไม่มีไครเคยเห็นหน้าโรคุโด มุคุโร นั่นเอง

"ไม่ได้มางานแบบนี้นานแล้วนะครับ"เสียงนุ่มเปรยขึ้นลอยๆกับหญิงสาวข้างกายขณะที่เก้าเข้ามาในงานพร้อมทั้งบรรยากาศที่ถูกสะกดได้คลายลงหลงเหลือเพียงสายตาที่ลอบมองมาอยู่เนืองๆเท่านั้น

"เต้นรำกับผมนะครับ...โคลม"กล่าวพร้อมร่างสูงที่โค้งลงน้อยๆ

"ค่ะ ท่านมุคุโร่"เธอตอบพร้อมยิ้มน้อยๆ  มือเล็กวางบนมือขาวเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงดนตรีได้ถูกบรรเลงขึ้น

เพลงช้าที่เขาคลับคล้ายว่าเคยได้ยินที่ไหนซักแห่งเมื่อนานมาแล้ว...

ร่างสองร่างเคลื่อนไหวไปตามจังหวะเพลงอย่างพลิ้วไหวจนโคลมอดสงสัยไม่ได้

"ท่านมุคุโร่...เต้นรำเก่งจังนะคะ"

ประโยคที่ทำให้เจ้าของตาสองสีงามประหลาดยิ้มออกมาบางๆเป็นรอยยิ้มที่แฝงความหมายบางอย่างซึ่งหญิงสาวอ่านไม่ออก

"เมื่อก่อน...เคยมีคนสอนผมน่ะ"พูดในยามที่ร่างเล็กหมุนตัวตามจังหวะเพลงก่อนที่เขาจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงร่างหนึ่งอันคุ้นเคย

ไม่จริงน่า.....

คนคนนั้นมัน.....

"ขอโทษนะครับโคลมเดี๋ยวผมมา"โดยไม่รอฟังร่างสูงใต้ชุดดำก็ก้าวเร็วๆออกมาจากงานตรงไปยังสวนด้านหลังที่เห็นร่างนั้นเดินไป

 

นั่นใช่คุณรึเปล่า...?

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"ชายหนุ่มผู้ที่ยืนอยู่บนศาลากลางสวนสวยเอ่ยขึ้นด้วยกระแสเสียงอันอบอุ่นนุ่มนวล เขาผู้มีเส้นผมสีพระอาทิตย์รับกับนัยน์ตาสีท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

"คุณ...จีอ๊อตโต้"มุคุโร่เรียกชื่อของคนตรงหน้าด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

"เธอโตขึ้นเยอะเลยนะโคลม... ไม่สิ มุคุโร่"นภาแรกแห่งวองโกเล่ยิ้มน้อยๆมือขาวยื่นไปเบื้องหน้าพลางกล่าวอย่างร่าเริง "เต้นรำกับฉันนะ"

นัยน์ตาสองสีสบดวงตาสีฟ้าก่อนที่เขาจะวางมืออลงบนฝ่ามือที่ในความทรงจำเคยใหญ่กว่ามือของเขามาก

"คึหึหึ ก็แน่ล่ะครับ ก็คุณจากไปตั้งนานแล้วนี่

เขาพูดในยามที่ก้าวไปตามจังหวะเพลงอันคุ้นเคย...

ภาพความทรงจำอันเลือนลางได้ไหลผ่านมาเป็นฉากๆราวหนังที่ฉายซ้ำ

ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่โดนคนชอบแกล้งจับมาสอนเต้นรำทั้งๆที่เจ้าตัวไม่คิดอยากเรียนสักนิด

ไม่น่าถึงได้คุ้นหูนัก....

ที่แท้ก็เป็นเพลงเดียวกับเมื่อตอนนั้น

ความคิดที่ทำให้ดวงตาคู่งามไหววูบ

ทั้งที่เขาอยากลืมมัน....

ลืมให้หมดไม่อยากจำ ไม่อยากนึกถึงเลยซักนิด...

ความทรงจำของโครม...

มือเรียวที่วางอยู่บนไหล่กว้างนั้นสั่นน้อยๆทำให้คนตาสีฟ้าหัวเราะออกมาแผ่วเบา

"ถึงจะเปลี่ยนไปยังไง เธอก